Friday, May 18, 2018

Η Παναγία έκανε το θαύμα της…



Παναγία Μυροβλύτισσα: Γυναίκες στείρες απέκτησαν τέκνα

Η Κ.Β. την οποίαν εγώ εγνώριζα από μικρό παιδί ήτο ύπανδρη 15 έτη και δεν είχε τέκνον.

Είχε γυρίσει όλους τους διακεκριμένους ιατρούς και καθηγητάς, της έκαμαν εγχείρηση, της άνοιξαν την κοιλιά, της είπαν τι χαλάς τον κόσμο, είσαι φυσική στείρα.

Η Κ. πολύ απελπισμένη, με πολλά δάκρυα, ήρθε εδώ στη Μονή προσκύνησε τη Μυροβλύτισσα και προσευχήθη. Εκεί ήταν η προηγουμένη Αγνή και της είπε:

«Γερόντισσα Αγνή σταύρωσε μια κλωστή στην εικόνα της Παναγίας βρέξε την με Άγιο Μύρο και δώστη μου να την βάλω στη μέση μου και η Παναγία θα μου δώσει παιδί».

Η Γερόντισσα Αγνή της έφερε αντίρρηση.

«Όχι, θα σου δώσω βαμβακάκι με Άγιο Μύρο».

«Όχι», εσυνέχισε η Κ. «την κλωστή θα την έχω πάντα επάνω μου, ενώ το βαμβακάκι με την αλλαγή των ενδυμάτων δεν θα το έχω πάντα επάνω μου».

Με την επιμονή της Κ., η Γερόντισσα Αγνή, σταύρωσε μια κλωστή στην Μυροβλύτισσα Κυρία και την έβρεξε με Άγιο Μύρο, της την έδωσε και την έδεσε στη μέση της.
Η Παναγία έκανε το θαύμα της, εγύρισε στο σπίτι της, έμεινε έγκυος, το αδύνατον τοις ανθρώποις έγινε δυνατόν από την Κυρίαν Θεοτόκον.

Εγεννήθη ένα αγοράκι και το έφερε εδώ στην Παναγία. Ήρθε να προσκυνήση και να την ευχαριστήση που της χάρισε τέκνον. Κρέμασε και μια λίρα στην Παναγία δια να μείνει εις ένδειξιν του θαύματος.

Αφού η Παναγία δέχθηκε την σταυρωμένη κλωστή και βρεγμένη με Άγιον Μύρο από την εικόνα της και θαυματούργησε, δίνουμε εμείς την σταυρωμένη κλωστή και βρεγμένη με Άγιο Μύρο από τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας και σε άλλες γυναίκες για να τεκνοποιήσουν.

«Ιστορικό και Θαύματα Παναγίας Μαλεβή»,
Ανυσία Μοναχή
https://proseuxi.gr

Tuesday, May 15, 2018

Ο Ιεχωβάς που έγινε προσκυνητής ! ( θαύματα Παναγίας Μαλεβή )

Ένας Ιεχωβάς ταπεινός προσκυνητής της Μυροβλυζούσης θαυματουργής εικόνας της Παναγίας Μαλεβής

Ήταν καλοκαίρι, πλήθος προσκυνητών είχε κατακλείση το καθολικόν της Μονής μας και συνωστίζοντο ποιος θα προσκυνήσει την θαυματουργό εικόνα, την αναβλύζουσα Άγιον Μύρον. Ανάμεσα τους ένας άνδρας παρακολουθούσε τα πάντα με μεγάλην περιέργειαν, χωρίς να κάμει ούτε το σημείον του σταυρού, χωρίς ούτε να προσκυνήση, ούτε τίποτα, ο άνθρωπος αυτός ήταν στρατιωτικός.

Έφυγε αφού εσωτερικά έκαμε την διαπίστωσιν ότι το Άγιο Μύρο δεν είναι της Παναγίας αλλά ανθρώπινον κατασκεύασμα.

Το βράδυ εκείνο που γύρισε στο σπίτι του βλέπει ένα παράδοξο όραμα.

Βλέπει εμπρός του την Υπεραγίαν Θεοτόκον η οποία με αυστηρή φωνή του λέγει, τραβώντας τον από το αυτί: «Ποιος σε κατέστη ελεγκτήν στο σπίτι μου, ποιος είσαι εσύ που θα ειπής ότι το Μύρον δεν είναι δικό μου;»

Όταν πια του το απεκάλυψε η Μητέρα Παναγία επίστεψε. Και την επομένην Κυριακήν ζητούσε επιμόνως από τον κ. Δημήτριο να του κρατήση μίαν θέσιν για την Μαλεβή.
Ο κ. Δημήτριος απάντησε ότι δεν έχειν θέσιν, επειδή εγνώριζε ότι είναι Ιεχωβάς.

Εκείνος όμως επέμενε ότι θέλει οπωσδήποτε να έλθη στην Μαλεβή έστω και με καρεκλάκι. Τότε πια του είπε ο κ. Δημήτριος «εσύ είσαι Ιεχωβάς, τι να κάνης να έλθης στην Μαλεβή;»

«Την προγούμενη Κυριακή ήλθα ως περιηγητής, τώρα θα έλθω ως προσκυνητής και όχι απλός περιεγητής» απάντησε συντετριμμένος εις τον κ. Δημήτριο. Και ήλθεν εις την Μονήν, αλλά αυτήν την φοράν όχι μόνο προσεκύνησε ευλαβικά αλλά έγινε και κήρυξ του μεγίστου τούτου θαυματουργήματος.

Ιστορικόν και θαύματα Παναγίας Μαλεβή
Ανυσία Μοναχή
Ιερά Μονή Μαλεβής
σελ. 182-183

Friday, May 11, 2018

Θαύμα της Αγίας Παρασκευής


Ήμουν στον 7ο μήνα κύησης
όταν άρχισε να δακρύζει διαρκώς το δεξί μου μάτι. Ήταν πολύ ενοχλητικό και μου προκαλούσε ζάλη και εκνευρισμό η θολή όραση. Χειρούργος οφθαλμίατρος μου είπε πως είναι ήπιο σύμπτωμα μιας πάθησης επικίνδυνης, με θεραπεία δύσκολη συνήθως χειρουργική. Απόφραξη δακρυϊκού σωλήνα. Προσπάθησε να κάνει διάνοιξη με καθετηριασμό έτσι ώστε να αποφύγω το χειρουργείο. Το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό.

Μου είπε να κάνω υπομονή να βάζω τοπική αντιβίωση και ότι πρέπει να χειρουργηθώ πριν πρηστεί και προχωρήσει η ζημιά. Οφθαλμίατρος δεύτερος με συμβούλεψε και αυτός ότι πρέπει να κάνω χειρουργείο οπωσδήποτε. Έτσι πηγα σε μεγάλη κλινική, να με δει ένας κορυφαίος χειρουργός που έχει κάνει εξειδίκευση σε θέματα δακρυϊκού σωλήνα. Μετά από ενδελεχή έλεγχο μου είπε πως πρέπει να χειρουργηθώ γιατί αν δεν το κάνω είναι θέμα χρόνου η μόλυνση, πράγμα επικίνδυνο μιας και είναι κοντά στον εγκέφαλο. Συγκεκριμένα μου είπε πως είναι τσιμεντωμένο και δεν ανοίγει.
Στο χειρουργείο θα έκανε παράκαμψη με ένα σωληνάκι απ” το δακρυϊκό πόρο ως τη μύτη και αυτό φυσικά σε συνεργασία με χειρούργο Ω.Ρ.Λ. Είναι κάτι που δεν μπορείς να αποφύγεις μιας και δεν υπάρχει άλλη μόνιμη θεραπεία. Επίσης αν μου πρηστεί το μάτι έστω και λίγο θα πάρω αμέσως τηλέφωνο για να μου δώσει βαρειά αντιβίωση γιατί όπως είπαμε είναι πολύ επικίνδυνο. Άρχισα να ψάχνω και μέσω γνωστού έρχομαι σε επαφή με μια κυρία που είχε περάσει το ίδιο το 2008 κάνοντας χειρουργείο στον Ευαγγελισμό και στα δυο μάτια. Μου είπε και κείνη ακριβώς ότι και οι προηγούμενοι γιατροί. Εκείνης μάλιστα κινδύνεψε η ζωή της και ταλαιπωρήθηκε με επαναλαμβανόμενα χειρουργεία για ένα χρόνο.

Ήταν Παρασκευή βράδυ (19-4-2013) όταν μου είπε «σε παρακαλώ για να μην περάσεις όσα πέρασα και κινδυνέψεις, μόλις σου πρηστεί έστω και λίγο φύγε για εφημερεύων νοσοκομείο. Της απάντησα πως απόψε έχει ήδη ξεκινήσει να πρήζεται, πως φοβάμαι και δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν ήθελα να πάρω
ούτε βαρειά αντιβίωση ούτε χειρουργείο με γενική αναισθησία να κάνω, μιας και πια είχα γεννήσει και θήλαζα το μικρό μου αγοράκι. Το πρόβλημα όμως ήταν πολύ έντονο. Είχα ήδη 4 μήνες δακρύρροια, μου προκαλούσε ζαλάδα, θολή όραση και δυσκολευόμουν να φροντίσω το παιδί μου. Επίσης όταν το θήλαζα σκουπιζόμουν με χαρτί συνέχεια για να μην πέφτει πάνω στο μικρό.
Την άλλη μέρα Σάββατο (20-4-2013) ένιωθα πολύ χάλια. Το μάτι ήταν κόκκινο, γεμάτο τσίμπλες, είχε πρηστεί, είχε βαρύνει, δάκρυζε ασταμάτητα, έκαιγε και η όρασή μου ήταν ακόμη πιο θολή. Εκεί η υπομονή μου εξαντλήθηκε. Αρχισα να κλαίω και να λέω ότι ούτε το παιδί μου έχω καταφέρει να δω όπως είναι. Όλα τα βλέπω θολά και με ζαλίζουν τόσο καιρό. Τι θα κάνω…???
Ναι. Ξέρω ότι πρέπει να κάνω εγχείρηση, αλλά αυτό σημαίνει διακοπή θηλασμού, αφού θα κάνω ολική νάρκωση. Μου είπε τότε ο σύζυγός μου πως έχει κάνει τάμα στην Αγία Παρασκευή, να γίνω καλά χωρίς χειρουργείο και να προσευχηθώ κι εγώ.
Μπήκα στο ίντερνετ και διάβασα το βίο Της. Την παρακάλεσα κι ακούμπησα το μάτι μου πάνω στην εικόνα που υπήρχε στο ίντερνετ (στο σπίτι δεν είχαμε εικόνα Της).
Αμέσως ένιωσα δροσιά εκεί που έκαιγε το μάτι μου. Δεν ήθελα να πάρω το μάτι μου από την εικόνα της. Τέτοια ανακούφιση. Βέβαια σκέφτηκα πως είναι η ιδέα μου… Μετά από λίγη ώρα, παίρνω να θηλάσω το παιδί, κάτι που με στεναχωρούσε, καθώς όταν έσκυβα να το κοιτάξω, έτρεχε ποτάμι το δάκρυ μου πάνω του. Ο σύζυγός μου απέναντι μου συζητούσε για έναν τέταρτο χειρουργό οφθαλμίατρο, που θα πηγαίναμε μες τη βδομάδα και πως μπορεί να μη χρειαστεί γιατί η Αγία Παρασκευή θα κάνει το θαύμα! Σκέφτηκα μακάρι. Ξαφνικά (εκείνη τη στιγμή) με πιάνει μια έντονη καταρροή απο τη μύτη. Νόμισα πως κόλλησα ίωση και είπα ωχ Χριστέ μου μόνο αυτό μου έλειπε τώρα. Ακολούθησε ένα έντονο φτέρνισμα και ξάφνικά νιώθω ότι πνίγομαι από κάτι πίσω στο λαιμό μου. Στην προσπάθειά μου να ελευθερωθώ κάνω ένα χαα και πετάγεται από το στόμα μου ένα κομμάτι συμπαγές μήκους 5 εκατοστών, πλάτους 4 χιλιοστών (μέτρηση από ειδικό χάρακα χειρουργού που το είδε μετά) σαν σκουλήκι, που είχε το σχήμα του δακρυϊκού σωλήνα όπως είναι στις φωτογραφίες των βιβλίων που είχα διαβάσει σχετικά το τελευταίο διάστημα.
Τρομάξαμε και οι δυο και καταλάβαμε πως κάτι παράξενο έγινε. Εκείνη την ώρα ένιωσα έντονη δροσιά στο μάτι μου. Σταμάτησε να δακρύζει. Ξεπρήστηκε, έφυγε το βάρος, η θολή όραση, η ζάλη και η κολλώδης ουσία που σχημάτιζε τσίμπλες. Ναι. Καταλάβαμε τι έγινε και γονατίσαμε στη χάρη της Αγίας Παρασκευής (κάτι που νιώσαμε και κάναμε και οι δύο πρώτη φορά).
Έχουν περάσει τόσες μέρες και το μάτι μου είναι σαν να μην είχε ποτέ τίποτα. Κάθε πρωί που ξυπνάω σαστίζω συνειδητοποιώντας αυτό που έγινε. Οι γιατροί που επικοινώνησα μαζί τους ενθουσιάστηκαν. Με ρώτησαν τι έκανα πριν και πως αυτό δεν έχει ξαναγίνει στην καριέρα τους και ούτε υπάρχει στη βιβλιογραφία. Μάλιστα μου ζήτησαν να το φωτογραφίσουν και να πάρουν δείγμα μιας και δεν ξέρουν τη σύστασή του, για να το παρουσιάσουν σε οφθαλμολογικά συνέδρια! Είναι κανονικό εκμαγείο δακρυϊκού σωλήνα όπως είπαν. Με ευχαρίστησαν κιόλας γιατί αυτό όπως είπαν έχει επιστημονικό ενδιαφέρον. Επίσης παραδέχτηκαν πως έχω ιαθεί πλήρως! Πως αυτό δεν έχει ξαναγίνει και όταν τους είπα για την Αγία Παρασκευή, είπαν τι να πούμε συμβαίνουν κι αυτά. Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά και έκαναν το σταυρό τους. Ευχαριστώ την Αγία Παρασκευή που με βοήθησε είναι πραγματικά δίπλα μας, μας ακούει τόσο τόσο εύκολα κι απλά.
(Όλο αυτό που μου συνέβη ξέρω πως πρέπει να το μοιραστώ. Έγινε για κάποιο λόγο. Δεν είμαι η εκλεκτή του Θεού. Δεν γνωρίζω πολλά για πολλούς Αγίους όπως δεν ήξερα και για την Αγία Παρασκευή και λυπάμαι γι αυτό). Τώρα έμαθα. Μας ακούν και μας αγαπούν.

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΖΑΧΑΡΙΑ ΕΤΩΝ 38

Tuesday, May 8, 2018

Θαύμα της Αγίας Αννας σε παιδί ....


Εγώ η ταπεινή δούλη του Θεού Κατερίνα Παύλου από την Λεμεσό Κύπρου, θα σας μιλήσω για ένα θαύμα του Θεού στο παιδί μου μέσω της Αγίας Άννας.
Έχω τρία παιδιά δύο κορίτσια και ένα αγόρι τον Ανδρέα. Θα σας μιλήσω για το γιο μου ο οποίος εξακολουθεί να βρίσκεται στη ζωή μόνο και μόνο γιατί το θέλησε ο Θεός. Στα είκοσι του χρόνια που είναι τώρα έχει πάθει τρία ατυχήματα με μηχανάκι. Την πρώτη φορά έσπασε το πόδι με αρκετούς μήνες στο γύψο. Τη δεύτερη φορά ενώ επέστρεφε από ένα εκκλησάκι (Παναγία η Καρμιώτισσα) όπου είχε ανάψει το καντήλι τον έβαλε κάτω από τους τροχούς φορτηγό. Και όμως επέζησε με μικρά σπασίματα. Και την τρίτη που θα σας μιλήσω ιδιαίτερα χτύπησε μετωπικά σε κεντρικό δρόμο της Λεμεσού με άλλο μηχανάκι που οδηγούσε άραβας.
Με χαμένες τις αισθήσεις και με σοβαρό κτύπημα στο κεφάλι «κρανιοεγκεφαλική κάκωση» μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Λεμεσού στην εντατική. Οι γιατροί δεν έδωσαν καμία πιθανότητα να ζήσει και μάλιστα ένας από αυτούς μου έλεγε αναμένουμε τον θάνατο του γιου σου από στιγμή σε στιγμή. Παρόλα αυτά ζούσε για 12 ημέρες και μονολογούσε συνέχεια μία φράση παρόλο που δεν ήταν παιδί της Εκκλησίας «Θεέ και Κύριε κάνε το θαύμα σου».
Εγώ παρόλο που βρισκόμουν σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση δεν έκανα τίποτα άλλο από το να βρίσκομαι κοντά του και να προσεύχομαι με μία κρυφή ελπίδα ότι ο Θεός δεν θα μου τον έπαιρνε. Να φανταστείτε ότι δεν τον μεταφέρανε στο νοσοκομείο Λευκωσίας γιατί όπως λέγανε δεν είχε καμία πιθανότητα να ζήσει.
Μετά από μεσολάβηση κάποιου γείτονα (ο Θεός να τον έχει καλά) στον Υπουργό Υγείας, στην δωδέκατη ημέρα μεταφέρθηκε στην εντατική του νοσοκομείου Λευκωσίας όπου υπήρχαν γιατροί νευροχειρούργοι. Του έδωσαν συγκεκριμένη αγωγή και περίμεναν τα αποτελέσματα. Η κατάσταση του παιδιού μου (εγκεφαλικό οίδημα) μέρα με τη μέρα χειροτέρευε. Στην ενδέκατη ημέρα (που βρισκόταν στο νοσοκομείο Λευκωσίας) οι γιατροί μου δήλωσαν ότι θα τον εγχείριζαν στο κεφάλι γιατί είχε πρηστεί τόσο ο εγκέφαλος που δεν χωρούσε στο κρανίο. Με την επέμβαση αυτή ή θα πέθαινε ή θα έμενε φυτό.
Την ίδια ημέρα και πριν γίνει η επέμβαση που είχε αποφασιστεί, ο γιος μου άρχισε να χασμουριέται συνέχεια για μιάμιση ημέρα. Είχα ακούσει ότι αυτά τα περίεργα χασμουρητά όταν συμβαίνουν σε άνθρωπο καθαρίζει από τα κακά πνεύματα και ήλπιζα ότι κάτι καλό θα συνέβαινε στο γιο μου. Και πράγματι μετά την μιάμιση ημέρα χασμουρητών ξαφνικά σηκώνεται το παιδί μου και ρωτάει «Τι έγινε γιατί είμαι εδώ; Θέλω να πάω στο σπίτι μου». Σε δύο ημέρες βγήκε από το νοσοκομείο και γυρίσαμε στο σπίτι μας στη Λεμεσό.
Τώρα που σας μιλώ έχει περάσει ένας χρόνος. Σε όλο αυτό το διάστημα έπαιρνε κάποια αγωγή την οποία θα σταματήσουμε σε λίγες ημέρες. Έχουν κάνει στο παιδί μου δύο εγκεφαλογραφήματα που έχουν δείξει ένα φυσιολογικό εγκέφαλο. Ο γιος μου είναι πολύ καλά έχει χάσει μόνο την γεύση και όσφρηση του. Αυτά βέβαια δεν είναι τίποτα μπροστά στον θάνατο. Μου είχαν πει επίσης ότι ίσως μελλοντικά πάθει επιληψία αλά εγώ πιστεύω ότι αφού επενέβηκε ο Θεός και τον έσωσε δεν θα τον αφήσει να πάθει τίποτα.
Ήξερα λοιπόν ότι από θαύμα ο γιος μου σώθηκε, δεν ήξερα όμως ποιος Άγιος είχε μεσολαβήσει στον Κύριο. Αλλά το έμαθα και αυτό πολύ γρήγορα. Την ημέρα που συνήλθε ο γιος μου μετά τα περίεργα χασμουρητά μου τηλεφώνησε ο αδελφός μου που έμενε στη Λάρνακα να ρωτήσει για το παιδί. Μόλις έμαθε ότι συνήλθε ξαφνικά και είναι καλά μου είπε ότι το προηγούμενο βράδυ που είχε περάσει από το Εκκλησάκι της Αγίας Άννας κοντά στα Πυργά και κατέβηκε να προσευχηθεί για το γιο μου άκουσε τη φωνή της Αγίας Άννας να του λέει «Θα τον θεραπεύσω όπως θεράπευσα και σένα» (είχε κάνει ο αδελφός μου εγχείρηση καρδιάς).
Απόψε γράφω αυτό το συμβάν και αύριο 25 lουλίου 2003 είναι η κοίμηση της Αγίας Άννας. Θα πάρω και τον γιο μου και θα πάμε πρωί πρωί εκκλησία, θα κάνω και την εορτή της όπως βέβαια και στις 9 Δεκεμβρίου. Είναι το λιγότερο που έχω να κάνω για την Αγία Άννα. Ο Θεός να έχει όλο τον κόσμο καλά όπως και τα παιδιά μου και να μας δυναμώνει την πίστη. Αμήν.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΥΛΟΥ ΛΕΜΕΣΟΣ- ΚΥΠΡΟΣ

Friday, May 4, 2018

Για τους δώδεκα αναχωρητές..( Μεγάλο Γεροντικό )



Δώδεκα αναχωρητές άγιοι, σοφοί και πνευματικοί άνθρωποι, συγκεντρώθηκαν κάποτε και ζήτησαν να ομολογήσει ο καθένας όσα κατόρθωσε στο κελί του και ποια ήταν η πνευματική του άσκηση.

Ο πρώτος, ο μεγαλύτερος στην ηλικία, είπε:

«Αδελφοί, εγώ από τη στιγμή που άρχισα να ζω ησυχαστική ζωή σταύρωσα όλο τον εαυτό μου απέναντι στα εξωτερικά πράγματα, έχοντας στον νου μου αυτό που είναι γραμμένο:
Να σπάσουμε τους δεσμούς που μας συνδέουν μαζί τους και να ρίξουμε από πάνω μας τον ζυγό τους.
Έτσι, έκανα ένα τείχος ανάμεσα στην ψυχή μου και στα σωματικά πράγματα και αναλογίσθηκα ότι, όπως αυτός που είναι μέσα από το τείχος δεν βλέπει αυτόν που στέκεται έξω, με τον ίδιο τρόπο και σύ μη θελήσεις να βλέπεις τα πράγματα πού έχουν σχέση με τα έξω.
Αλλά να έχεις στραμμένη την προσοχή σου στον εαυτό σου, αναμένοντας κάθε μέρα με ελπίδα τον Θεό.
Έτσι θεωρώ τις πονηρές επιθυμίες φίδια και απόγονους από οχιές, και όταν τις αισθάνομαι να ξεφυτρώνουν στο νου μου, τις ξηραίνω με φοβέρες και οργή.
Ακόμη, δεν σταμάτησα ποτέ να τα βάζω με το σώμα μου και με την ψυχή μου, για να μην εκτραπούν σε τίποτε ανάρμοστο». 

Ο δεύτερος είπε:
«Εγώ από τότε που αρνήθηκα τον κόσμο, είπα στον εαυτό μου:

Σήμερα αναγεννήθηκες, σήμερα άρχισες να δουλεύεις στον Θεό, σήμερα άρχισες να κατοικείς εδώ σαν ξένος.
Έτσι κάθε μέρα να αισθάνεσαι, σαν ένας ξένος και ότι αύριο θα φύγεις». 

Ο τρίτος είπε:
«Εγώ από το πρωί ανεβαίνω στον Κύριό μου, και αφού τον προσκυνήσω, πέφτω με το πρόσωπο κάτω και εξομολογούμαι τα αμαρτήματά μου. Έπειτα κατεβαίνοντας προσκυνώ τους αγγέλους του και τους παρακαλώ να ικετέψουν τον Θεό για μένα και για ολόκληρη την κτίση.
Αφού το κάνω αυτό, κατεβαίνω στην άβυσσο και ό,τι κάνουν οι Ιουδαίοι, όταν πηγαίνουν στα Ιεροσόλυμα, πού σχίζουν τα ενδύματά τους και κλαίνε και πενθούν για τη συμφορά που βρήκε τους πατέρες τους, αυτό κάνω κι εγώ.
Περιπλανιέμαι στους τόπους της κόλασης, βλέπω τα δικά μου μέλη (δηλαδή τους εκεί άλλους χριστιανούς) να βασανίζονται και κλαίω μ΄αυτούς που κλαίνε». 

Ο τέταρτος είπε:
«Εγώ έτσι νιώθω, σαν να κάθομαι με τον Κύριο και τους Αποστόλους του στο όρος των Ελαιών.
Είπα στον εαυτό μου: από δω και πέρα κανέναν συγγενή να μην ξέρεις, αλλά πάντοτε να βρίσκεσαι μ΄αυτούς, να τους αναζητάς και να μιμείσαι τον καλό τρόπο της ζωής τους, όπως η Μαρία που καθόταν κοντά στα πόδια του Κυρίου και άκουγε τα λόγια του:
«Να γίνετε άγιοι, γιατί εγώ είμαι άγιος.
Να γίνετε σπλαχνικοί και τέλειοι, όπως ο Πατέρας σας είναι τέλειος.
Να διδαχτείτε από μένα ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά». 

Ο πέμπτος είπε:
«Εγώ κάθε φορά βλέπω αγγέλους να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν για την πρόσκληση των ψυχών.
Και πάντοτε, περιμένοντας το τέλος μου, λέω:
Είναι έτοιμη η καρδιά μου, Θεέ μου». 

Ο έκτος είπε:
«Εγώ καθώς κάνω την πνευματική μου εργασία στο κελί, νομίζω ότι ακούω από τον Κύριο αυτά τα λόγια:
Να κοπιάστε για μένα κι εγώ θα σας αναπαύσω, ακόμη λίγο να αγωνιστείτε και θα σας δείξω τη σωτηρία και τη δόξα μου.
Αν με αγαπάτε, αν είσαστε παιδιά μου, σαν Πατέρα που παρακαλάει, να αισθανθείτε για μένα σεβασμό, αν είστε αδελφοί μου, να με σεβαστείτε όπως εκείνον που υπέμεινε πολλά για σας.
Αν είσαστε πρόβατά μου, να ακούστε τη φωνή του ποιμένα, αν είστε δούλοι μου, να ακολουθήσετε τα παθήματα του δεσπότη σας». 

Ο έβδομος είπε:
«Εγώ αυτά τα τρία μελετώ συνεχώς και λέω αδιάκοπα στον εαυτό μου: πίστη, ελπίδα, αγάπη, για να χαίρομαι με την ελπίδα, να στηρίζομαι με την πίστη, και με την αγάπη να μη λυπήσω ποτέ κανένα». 

Ο όγδοος είπε:
«Εγώ βλέπω τον διάβολο να πετάει ζητώντας ποιον να καταπιεί.
Όπου κι αν πάει, βλέπω με τα εσωτερικά μάτια, και αναφέρομαι ικετευτικά στον Δεσπότη μου Χριστό εναντίον του, ώστε να μείνει άπρακτος και να μην μπορέσει να κάνει τίποτε σε κανέναν, ιδίως σ΄αυτούς που φοβούνται τον Θεό».

Ο ένατος είπε:
«Εγώ όταν κάνω την πνευματική μου εργασία, βλέπω την εκκλησία των νοερών δυνάμεων κι ανάμεσά τους τον Κύριο της δόξας να λάμπει περισσότερο απ΄όλους.
Όταν με βρει ακηδία, ανεβαίνω στους ουρανούς και βλέπω την έξοχη ωραιότητα των αγγέλων κι ακούω τους ύμνους που ανυψώνουν ακατάπαυστα στον Θεό, καθώς και τη μελωδία τους.
Υψώνομαι με τους ήχους και τη φωνή και τη μουσικότητά τους, ώστε να νιώσω αυτό που είναι γραμμένο:
«Οι ουρανοί διηγούνται τη δόξα του Θεού» και όλα τα επίγεια τα θεωρώ στάχτη και σκουπίδια».

Ο δέκατος είπε:
«Εγώ πάντοτε βλέπω κοντά μου τον φύλακα άγγελό μου και προσέχω τον εαυτό μου, έχοντας στο μυαλό μου αυτό που έχει γραφεί:
«Έβλεπα μπροστά μου τον Κύριο πάντοτε, ότι στέκεται στα δεξιά μου, για να μην κλονισθώ από τη θέση μου».
Φοβούμαι λοιπόν αυτόν που παρακολουθεί την πορεία μου. Διότι τον βλέπω κάθε μέρα να ανεβαίνει στον Θεό και να παρουσιάζει τα έργα και τα λόγια μου». 

Ο ενδέκατος είπε:
«Εγώ προσωποποίησα τις αρετές, όπως π.χ. την εγκράτεια, τη σωφροσύνη, τη μακροθυμία, την αγάπη κι έστησα τον εαυτό μου ανάμεσά τους ώστε να με περικυκλώσουν αυτές.
Κι όπου κι αν πάω, λέω στον εαυτό μου:
«Πού είναι οι παιδαγωγοί σου;
Μην αδιαφορήσεις, μην ακηδιάσεις, αφού παντοτινά αυτές τις έχεις δίπλα σου, όποια αρετή θέλεις κοντά σου είναι, και καλά λόγια θα πουν στον Θεό για σένα, ότι δηλαδή βρήκαν σε σένα ανάπαυση».


Ο δωδέκατος είπε:

«Εσείς, Πατέρες, έχοντας φτερούγες από τον ουρανό, αποκτήσατε ουράνια ζωή. Κι αυτό καθόλου παράξενο δεν είναι, σας βλέπω να στέκεστε ψηλά λόγω των έργων σας και να επιδιώκετε τα ουράνια.
Με δύναμη μάλιστα μετακινείστε απ΄τη γη εσείς που αποξενωθήκατε εντελώς απ΄αυτήν.
Πώς να σας ονομάσω; Επίγειους αγγέλους ή ουράνιους ανθρώπους;
Εγώ κρίνοντας τον εαυτό μου τόσο ανάξιο ακόμη και να ζει, βλέπω μπροστά μου τις αμαρτίες μου.
Όπου κι αν πάω, όπου κι αν στραφώ τις βλέπω να προχωρούν πρίν από μένα.
Στα καταχθόνια καταδίκασα τον εαυτό μου.
Λέω «Θα είμαι μαζί μ΄αυτούς που μου αξίζει. Μ΄αυτούς ύστερα από λίγο θα με κατατάξουν».
Βλέπω εκεί θρηνητικές κραυγές και δάκρυα, που δεν σταματούν ποτέ και είναι ανεκδιήγητα.
Βλέπω κάποιους να τρίζουν τα δόντια και να πηδούν μ΄όλο τους το σώμα και να τρέμουν απ΄το κεφάλι μέχρι τα πόδια.
Πέφτω με το πρόσωπο κάτω και ρίχνοντας στάχτη στο κεφάλι μου ικετεύω τον Θεό να μη δοκιμάσω εκείνες τις συμφορές.
Βλέπω και μια θάλασσα από φωτιά να παφλάζει και να φυσομανάει εδώ κι εκεί και να βρυχιέται, σε σημείο πού να νομίζει κανείς ότι τα κύματα της φωτιάς φτάνουν μέχρι τον ουρανό.
Και μέσ΄στη φοβερή αυτή θάλασσα αμέτρητους ανθρώπους ριγμένους από άγριους αγγέλους, και όλοι μαζί εκείνοι οι άνθρωποι με μια φωνή να βγάζουν δυνατές κραυγές και να κράζουν με ισχυρούς θρήνους και φωνές τέτοιες, πού κανείς δεν έχει ακούσει.
Σαν ξερά χόρτα όλοι να καίγονται, και οι οικτιρμοί του Θεού να φεύγουν μακριά απ΄αυτούς, για τις αμαρτίες τους.
Τότε θρηνώ το γένος των ανθρώπων, πώς τολμά να μιλήσει ή να δίνει την προσοχή του σε κάτι εφήμερο, αφού τόσο μεγάλα κακά περιμένουν τον κόσμο.
Με τέτοιους λογισμούς κρατώ το πένθος στην καρδιά μου, κρίνοντας τον εαυτό μου ανάξιο για τον ουρανό και τη γη, και πραγματοποιείται σε μένα ο λόγος της Γραφής: Τα δάκρυά μου έγιναν για μένα ψωμί μέρα και νύχτα». Αυτά είναι τα κατορθώματα των σοφών και πνευματικών Πατέρων.
Μακάρι κι εμείς να δείξουμε στους άλλους μια ζωή άξια να την θυμούνται, για να ευχαριστήσουμε τον Δεσπότη μας Χριστό, αφού γίνουμε τέλειοι και αψεγάδιαστοι.


ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΘΕΟ Η ΔΟΞΑ!!!

Από το μεγάλο Γεροντικό

Wednesday, May 2, 2018

Ὁ δαιμονισμένος. Μία ἀληθινή περιγραφή

               
Σε ιερή Μονή της Λάρισας όπου βρισκόταν ένας δαιμονισμένος συνέβη το έξης:


Κατά την στιγμή πού ο δαιμονισμένος βρισκόταν στον περίβολο της Μονής άρχισε σαρκαστικά να γελά και να λέγη: «Καλώς τες μου, καλώς τες μου, καλώς τις αδελφούλες μου».
Ο ιερέας της Μονής, ο όποιος δεν έβλεπε κανέναν, ερωτά το Δαιμόνιο- «Τί συμβαίνει; Σε ποιόν λες καλώς τες μου;» Και ό δαιμονισμένος απαντά- «Τώρα σε λίγο θα δεις».


Τί θα δώ, άπαντά ο ιερέας.
«Θα δεις τις τρεις αδελφούλες μου».
Και πράγματι, εκείνη την στιγμή προβάλλουν στο ύψωμα κατευθυνόμενες στην Μονή τρεις γυναίκες. Μόλις τις είδε ο ιερέας κατάλαβε ότι για αυτές μιλούσε το Δαιμόνιο, και αφού γύρισε προς αυτό λέγει- «Τρισκατάρατε, δεν ντρέπεσαι τά πλάσματα του Θεού να τά λες αδελφές σου;»


Και ο Διάβολος- «Μα πώς είναι του Θεού, αφού εμείς καθόμαστε στο κεφάλι τους»!
Ό Ιερέας οργίστηκε και άρχισε να επιτιμά το Δαιμόνιο και να το εξορκίζει στο όνομα του Ιησού Χριστού να σιωπήση. Το δε Δαιμόνιο φώναξε περισσότερο, σε τέτοιο βαθμό πού το άκουσαν και οι γυναίκες πού είχαν πλησιάσει και σταμάτησαν.


Φώναζε και έλεγε: «Δεν βλέπεις παπά τά αδέλφια μου, πού είναι επάνω στα κεφάλια τους».
Ο ιερέας όμως επέμενε λέγοντας- «Μα κατηραμένε πώς είναι στην κεφαλή των πλασμάτων του Κυρίου τά αδέλφια σου, οι Δαίμονες;»

Και ο Διάβολος συνεχίζει- «Μα δεν γνωρίζεις παπά, ότι από τότε πού κατορθώσαμε και έφυγε η Αγία Τριάς από το κεφάλι τών γυναικών καθόμαστε πλέον εμείς;»

Ποιά Αγία Τριάς Σατανά;
-Μα παπά, δεν γνωρίζεις ότι οι τρεις πλεξούδες τών γυναικών πού πλέκουν την κοτσίδα τους συμβολίζει την Αγία Τριάδα; Τότε τί παπάς είσαι;

Από τότε πού καταφέραμε με την μόδα και έκοψα- με τά μαλλιά τών γυναικών και βγάλαμε αυτήν την «τριάδα», από εκεί πού δεν μπορούσαμε να την βλέπουμε, καθίσαμε εμείς και κάνουμε ότι θέλουμε. Και συνεχίζοντας πρόσθεσε. Μα δεν βλέπεις ακόμη παπά πού κάθε ημέρα τις αλλάζουμε χτένισμα και κόψιμο; Δεν καταλαβαίνεις ότι είναι δική μας δουλειά αυτή και όχι του Θεού; Ο Θεός μια φορά έφτιασε, εμείς κρημνίζουμε και φτιάνουμε κάθε ημέρα. Λυπούμαι πού είσαι και παπάς- και λες ότι έχεις πρόβατα τά αδέλφια τά δικά μας.

Οι γυναίκες αφού άκουσαν την ομολογία αυτή του Διαβόλου δεν μπήκαν στην Μονή αλλά αναχώρησαν. Ακούτε κυρίες; Ακούτε δεσποινίδες; Ακούτε κύριοι και αδελφοί;

Όποιος έχει αυτιά για να ακούη, ας ακούσει, όχι τί λέγει πλέον ό Θεός, άλλ’ αυτός ο Διάβολος.
 
http://agiameteora.net

Saturday, April 28, 2018

Συνοπτική Ιστορία του Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων


Εκ του επισήμου ιστοχώρου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων


Η Ιστορία τού Ελληνορθοδόξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, ή άλλως τού «Ρωμαϊκού Πατρι­αρχείου» (Deir Rum), είναι ιστορία αγιότητος, μαρτυρίου καί διαρκών αγώνων υπέρ τής Εκκλησίας τού Χριστού καί τού χριστεπωνύμου αυτής ποιμνίου.

Α'. Η Ίδρυσις τής Εκκλησίας Ιεροσολύμων ανάγεται εις αυτήν τήν ημέραν τής Πεντηκοστής καί τής καθόδου τού Αγίου Πνεύματος επί τήν Ιερουσαλήμ, από τής οποίας οι Άγιοι Απόστολοι, δι' εντολής τού Αναστάντος Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, διέσπειραν τό κήρυγμα τού Ευαγγελίου εις άπασαν τήν οικουμένην. Πρώτος Επίσκοπος τής Εκκλησίας Ιεροσολύμων ανεδείχθη ο ιερομάρτυς Απόστολος Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος (†62 μ.Χ.).
Μετά τούς πρώτους κατά τών Χριστιανών διωγμούς υπό τού ραββινικού Ιουδαϊσμού καί τήν καταστροφήν τών Ιερο-σολύμων υπό τών Ρωμαίων τού στρατηγού Τίτου (70 μ.Χ.), έδρα τής Εκκλησίας τών Ιεροσολύμων ανεδείχθη η πόλις Πέλλα, επί τής ανατολικής πλευράς τού ποταμού Ιορδάνου: τότε καί η Εκκλησία τής Αγίας Γής προσέλαβε πλείστους Έλληνας, τούς απογόνους τών κατακτήσεων τού Μεγάλου Αλεξάνδρου, καί καθώς ο αριθμός τών Ιουδαίων Χριστιανών εμειούτο, η Εκκλησία αύτη καθίστατο ολονέν περισσότερον ελληνική, εξηπλώθη δέ εις άπασαν τήν Παλαιστίνην. Μέρος αυτής επέστρεψε καί κατώκησεν εις Ιεροσόλυμα.
Τά τελευταία μέλη τής εν Πέλλη ελληνικής Εκκλησίας επέστρεψαν καί εγκατεστάθησαν μετά τήν επανάστασιν τού ΒάρΚόχβα (135μ.Χ.) εις Ιερουσαλήμ, η οποία τότε μετετράπη εις απηγορευμένην διά τούς Ιουδαίους ρωμαϊκήν αποικίαν, τήν Αιλίαν Καπιτωλίναν, τά δέ ιερά Προσκυνήμα­τα ευρίσκοντο κεχωσμένα υπό τήν γήν, καί ειδωλολατρικοί ναοί είχον κτισθή επ' αυτών.
Τήν εποχήν αυτήν πρωτεύουσαν θέσιν εις τήν οργάνωσιν τής Εκκλησίας τής Αγίας Γής είχεν η πόλις Καισάρεια, ως Μητρόπολις εις τήν οποίαν υπήγετο η Επισκοπή Αιλίας, δηλ. Ιεροσολύμων. Οι Χριστιανοί τής Αγίας Γής υπέστησαν σκλη­ρούς διωγμούς υπό τών Ρωμαίων Αυτοκρατόρων Αδριανού, Δεκίου, Διοκλητιανού καί Μαξιμίνου, κατά τούς οποίους ανεδείχθησαν πολλοί Μάρτυρες.


Β'. Περίοδον ακμής εγνώρισαν τά Ιεροσόλυμα από τής επικρατήσεως τού Αγίου Βασιλέως καί Ισαποστόλου Κων­σταντίνου τού Μεγάλου (324 μ.Χ.), έως καί τών αρχών τού 7ου αι. Τή βοηθεία τού Αγίου Κωνσταντίνου η Βασιλομή­τωρ Αγία Ελένη, ευρούσα τόν Τίμιον Σταυρόν καί τό κενόν Μνήμα τής τού Χριστού Αναστάσεως, ανέδειξε καί εκόσμησε καί άπαντα τά λοιπά Πάνσεπτα Προσκυνήματα τής επί γής οικονομίας τού Θεού Λόγου, τού Κυρίου Ιησού Χριστού, οικοδομήσασα περί τούς εικοσιπέντε πανευμόρφους ιερούς Να­ούς, επί τού Παναγίου Τάφου, τού Φρικτού Γολγοθά, τής Ευρέσεως τού Τιμίου Σταυρού, τού Θεοδέγμονος Σπηλαίου τής Γεννήσεως, τού τόπου τής τού Κυρίου Αναλήψεως κ.ά. Αγίων Τόπων (326-335 μ.Χ.). Οι Επίσκοποι Ιεροσολύμων διεδραμά­τισαν σπουδαίον πρόσωπον εις τήν καταπολέμησιν τών αιρέσεων, ως λ. χ. ο Άγιος Κύριλλος ο «Κατηχητής» κατά τής αιρέσεως τού Αρειανισμού. Ο Μοναχισμός ανεπτύσσετο συνεχώς, έλαβε δέ περισσότερον ωργανωμένην μορφήν υπό τά λαυρεωτικά συστήματα τών Αγίων Ιλαρίωνος καί Χαρίτω­νος εις τάς αρχάς τού 4ου αι. Τό έτος 407 μ.Χ.
Σταδιακώς η Επισκοπή τών Ιεροσολύμων, τά οποία κατέστησαν παγχριστιανικόν προσκύνημα, ανήχθη εις Μητρόπολιν τών τριών Παλαιστινών (αρχάς 5ου αι.), η δέ λατρευτική αυτής τάξις, τό Τυπικόν, συνεχώς ανεπτύσσετο υποδειγματικώς, μέ γλώσσαν λατρείας, σχεδόν αποκλειστικώς, τήν ελληνικήν.
Τελικώς η Δ' Οικουμενική εν Χαλ­κηδόνι Σύνοδος (451 μ.Χ.) ανύψωσε τήν Εκκλησίαν τών Ιεροσολύμων εις Πατριαρχείον, έν εκ τών πέντε μεγίστων εκκλησιαστικών κέντρων τού τότε κόσμου (τής «Πενταρχίας τών Πατριαρχών»), λόγω τής θέσεως τήν οποίαν είχεν εις τήν συνείδησιν τών Χριστιανών διά τήν εξαίρετον λατρείαν, θεολογίαν καί μοναχικήν ζωήν, διά τούς υπέρ τής Ορθοδοξίας αγώνας καί τήν μνημειώδη αυτής εκκλησιαστικήν αρχιτεκτονικήν.
Ο Μοναχισμός τής Ιεροσολυμιτικής Εκκλησίας έδωκε κατά τούς 5ον καί 6ον αιώνας εις τήν Εκκλησίαν μερικάς από τάς πλέον λαμπράς ασκητικάς μορφάς: τούς Αγίους Ευθύμιον τόν Μέγαν, Γεράσιμον τόν Ιορδανίτην, Σάββαν τόν Ηγιασμένον καί Κυριακόν τόν Αναχωρητήν, τόν οργανωτήν τού Κοινοβιακού Μοναχισμού Άγιον Θεοδόσιον τόν Κοινοβιάρχην καί άλλους πολλούς, οι οποίοι μετέτρεψαν τάς ανύδρους ερήμους τής Ιουδαίας καί Παλαιστίνης εις πόλεις αγγελικής διαγωγής. Τό Τάγμα τών «Σπουδαίων» τού Ναού τής Αναστάσεως, δηλ. η πρώιμος μορφή τής Αγιοταφιτικής Αδελφότητος, ιδρυθέν είτε υπό τού Επισκόπου Αλεξάνδρου τόν 3ο αι., είτε μετά τήν ανοικοδόμησιν τού Ναού τής Αναστάσεως, εγκατεστάθη τήν περίοδον αυτήν, τέλη τού 5ου μ.Χ. αι., υπό τού Πατριάρχου Ηλία Α' οριστικώς εις τόν περί τόν Πανάγιον Τάφον χώρον. Οι Πατριάρχαι Ιεροσολύμων καί οι προαναφερθέντες Μοναστικοί Ηγέται, πέ­ραν τής ποιμαντικής ή καί ασκητικής αυτών μερίμνης, επεδόθησαν αποτελεσματικώς καί εις τήν κατεπολέμησιν τών αιρέσεων τού Μονοφυσιτισμού καί τού Ωριγενισμού. Τά Ιεροσόλυμα καθίσταντο κέντρον τής χριστιανικής λατρεί­ας καί τών εκκλησιαστικών γραμμάτων, αι δέ ευεργεσίαι τού Αυτοκράτορος Ιουστινιανού, συμπληρούσαι αυτάς τής πρό ενός αιώνος δρασάσης Αυτοκρατείρας Ευδοκίας τής Αθηναίας, ευεργέτιδος τών Αγίων Τόπων (εις τά μέσα τού 5ου αι.), ενίσχυσαν τήν πρόοδον ταύτην έτι περισσότερον. Ολίγον πρίν η Ιερουσαλήμ πέση εις τάς χείρας τών Περσών τού Χοσ­ρόου τήν 19ην Μαΐου τού 614 μ.Χ., η Εκκλησία αυτής ευρίσκετο εις ακμήν, υπήρχον δέ τέσσαρες μεγάλαι εκκλησιαστικαί Μη­τροπόλεις, Καισαρείας, Σκυθουπόλεως, Πέτρας καί Βόστρων,καί περί τάς 365 ιεραί Μοναί.
Η υπό τών Περσών καταστροφή, θλιβερόν ορόσημον εις τήν ιστορίαν τής Σιωνίτιδος Εκκλησίας, κατέλιπεν εις τά Ιεροσόλυμα 65 χιλιάδας νεκρών καί ισοπεπεδωμένα τά ιερά Προσκυνήματα καί τάς Μονάς, τόν δέ Τίμιον Σταυρόν, τόν Πα­τριάρχην Ζαχαρίαν καί τούς προύχοντας τών Ιεροσολύμων, εν αιχμαλωσία εις τήν Περσίαν. Ο τοποτηρητής τού Θρόνου, καί αργότερον Πατριάρχης Ιεροσολύμων, άγιος Μόδεστος, επανέφερε τά Προσκυνήματα εις τό πλείστον τής παλαιάς των αίγλης, ο δέ Αυτοκράτωρ Ηράκλειος, μετά πολυετείς πο­λέμους, κατατροπώσας τούς Πέρσας τώ 627 μ.Χ., ανέκτησε τόν Τίμιον Σταυρόν, τόν Οποίον επανέφερε θριαμβευτικώς εις Ιεροσόλυμα, ομού μετά τών αιχμαλώτων, τώ 630 μ.Χ. Ωστόσον, ολίγα έτη αργότερον, ο Ηράκλειος δέν ηδυνήθη νά σταματήση τόν κατακλυσμόν τής αραβικής προελάσεως, καί τό έτος 638 μ.Χ. τά Ιεροσόλυμα διεχωρίσθησαν οριστικώς από τήν χριστιανικήν ελληνορωμαϊκήν Αυτοκρατορίαν, πεσόντα εις τάς αραβικάς χείρας.


Γ'. Η περίοδος τών μεγάλων δεινών διά τό Πατριαρχείον τών Ιεροσολύμων, διήρκεσε υπέρ τήν χιλιετίαν, παρά τήν εύνοιαν διά τής οποίας ο πορθητής τών Ιεροσολύμων, Ομάρ ίμπν Αλ-Χαττάπ, αντεμετώπισε τούς Χριστιανούς καί τόν Πα­τριάρχην των, άγιον Σωφρόνιον: ο Χαλίφης Ομάρ δι΄ ειδικού διατάγματος (αχτιναμέ) ανεγνώριζεν εις τόν Πατριάρχην τού «βασιλικού έθνους» (δηλ. τών Ρωμηών) τήν ιδιότητα εθνάρχου καί πνευματικού ηγέτου πάντων τών Χριστιανών τής Παλαιστίνης, ακόμη καί τών ετεροδόξων, ως επίσης καί πρεσβεία τιμής μεταξύ πάντων τών Χριστιανών αρχηγών, προσέφερε δέ εις αυτόν εγγυήσεις ευνοίας, ασφαλείας καί φορολογικής ασυδοσίας από μέρους τών μελλόντων Μουσουλμάνων ηγεμόνων.
Όμως, οι διάδοχοί του, αυθαίρετοι Άραβες ηγεμόνες, υπήρξαν σκληρότατοι: η χριστιανική κοι­νότης ήρχισε νά πλήττεται υπό συντόνων προσπαθειών εξισλαμισμού καί αφελληνισμού αυτής.
Παρά τάς αντιξόους εξωτερικάς συνθήκας, η πνευματική ζωή εξηκολούθει νά καλλιεργήται υπό τών διωκομέ­νων Χριστιανών, καί η Εκκλησία Ιεροσολύμων διεδραμάτισε σημαίνοντα ρόλον εις τήν κατανίκησιν τών αιρέσεων τού Μονοθελητισμού καί τής Εικονομαχίας, ως καί τής εμφανισθείσης διά πρώτην τότε (808 μ.Χ.) φοράν εις Ιεροσόλυμα φραγκοπαπικής αιρέσεως τού filioque: μεταξύ τών πολλών αναδειχθέντων θεολόγων, άξιοι μνείας είναι ο Πατριάρχης άγιος Σωφρόνιος (†638) καί ο Σαββαΐτης Ιερομόναχος άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός († ca 784), μία τών κορυφαίων καί ανεπαναλήπτων εις τήν εκκλησιαστικήν ιστορίαν μορφών τής θεολογίας καί τής υμνογραφίας.
Ο 9ος αιών, όπως καί ο 8ος, εχαρακτηρίσθη υπό τών διωγμών κατά τών Χριστιανών καί τών λεηλασιών εις βάρος τών Προσκυνημάτων, τών Ναών, τών Μονών καί τών απλών πιστών, ενώ προσετέθησαν ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ τών Αραβικών μερίδων καί μέτρα καταπιέσεως, μεταξύ τών οποίων καί η απαγόρευσις τών λιτανειών καί τής διδασκαλίας τών ελληνικών, ώστε διά τό ποίμνιον η χρήσις τής ελληνικής γλώσσης περιωρίσθη εις τήν λατρείαν εν τοίς Ναοίς: επίσης, η επανειλημμένη βεβήλωσις καί καταστροφή τού Ναού τής Αναστάσεως καί τών λοιπών ιερών Χώρων, αι εξορίαι καί δο­λοφονίαι Πατριαρχών κ.ά. Η αποκορύφωσις τών κακών συ­νετελέσθη επί τού χαλίφου Αλ-Χακήμ, ο οποίος εξαπέλυσε (1007 μ.Χ.) διωγμόν, τόν χείριστον πάντων τών μέχρι τότε. Πέ­ραν τού ευτελισμού τών Χριστιανών καί τής δημεύσεως ιερών περιουσιών, ο Ναός τής Αναστάσεως καί τά πέριξ Μοναστήρια ηρειπώθησαν, ως καί τό Προσκύνημα τού Αγίου Γεωρ­γίου εν Λύδδη, ενώ τήν κορύφωσιν τών διωγμών εσήμανε η λεηλασία τού Σκευοφυλακίου τής Αναστάσεως καί η επιβολή εξισλαμισμού διά φρικτών μαρτυρίων. Μικρά βελ­τίωσις επήλθεν επί τού διαδόχου τού Χακήμ, Άλ Ζαχήρ, ότε καί ο Αυτοκράτωρ τής Κωνσταντινουπόλεως Κωνσταντίνος ο Μονομάχος (1042-1055) συνεισέφερε σημαντικώς εις τήν ανοικοδόμησιν τού Ναού τής Αναστάσεως καί τών λοιπών ιερών Τόπων, πάντως η Εκκλησία εδοκιμάσθη καί πάλιν υπό τής σφοδράς αντιπαραθέσεως τών Αράβων καί τής ανερχομένης δυνάμεως τών Σελτζούκων Τούρκων. Αλλαγήν τινα εις αυτήν τήν κατάστασιν επήνεγκεν η έλευσις τών Σταυροφόρων εν έτει 1099.


Δ'. Οι σταυροφόροι επέδειξαν έναντι τών ηττηθέντων Μουσουλμάνων άκρως αντίθετον συμπεριφοράν αυτής τήν οποίαν είχε δείξει ο Ομάρ Χαττάπ εις τούς ηττηθέντας Ρωμηούς τών Ιεροσολύμων, καί προέβησαν εις φρι­κτάς σφαγάς: αλλά καί η Ορθόδοξος Εκκλησία υπέστη τά συμπαρομαρτούντα τή φραγκολατινική παρουσία δει­νά. Οι Πατριάρχαι Ιεροσολύμων ευρίσκοντο εν εξορία επί 88 έτη εις Κωνσταντινούπολιν, τήν δέ θέσιν αυτών εις Ιεροσόλυμα ανεπλήρου, τή αδεία τών σταυροφόρων, ο Ηγούμενος τής Λαύρας τού Αγίου Σάββα. Η επιβολή τής λατινικής εκκλησίας επί τού Ορθοδόξου κλήρου υπήρξε βιαία, καί τά Πάνσεπτα Προσκυνήματα παρεχωρήθησαν εις τόν λατι­νικόν, μεταφερθέντα εκ τής Δύσεως, κλήρον, ενώ οι Αγιοταφίται διετήρησαν τό δικαίωμα νά διαχειρίζωνται τόν Ναόν τής Ευρέσεως τού Τιμίου Σταυρού καί νά λειτουργούν ελληνιστί εις τόν Πανάγιον Τάφον καί εις Βηθλεέμ, επίσης διετή­ρησαν καί πολλάς Μονάς εκτός Ιεροσολύμων, εντός δέ τής Αγίας Πόλεως τό παρά τήν πύλην Δαυίδ μετόχιον τής Λαύ­ρας τού Αγίου Σάββα, τό οποίον υπήρξε καί τό κέντρον των, καί τήν Μονήν τής Μεγάλης Παναγίας. Οι σταυροφόροι, θέ­λοντες νά προσεταιρισθούν τούς Αρμενίους καί Ιακωβίτας, παρεχώρησαν εις αυτούς Ναούς καί Μονάς. Σημαντικόν γε­γονός τής περιόδου αυτής υπήρξεν η ανοικοδόμησις πολλών Ορθοδόξων Προσκυνημάτων υπό τού Ρωμηού Αυτοκράτορος Μανουήλ Κομνηνού (1143 -1180), ενώ καί οι σταυροφόροι, αφού επανέφεραν τόν Πάνσεπτον Ναόν τής Αναστάσεως εις σχεδόν τήν αρχικήν, πρό τού 614, μορφήν, ενοποίησαν καί πάλιν τούς τέσσαρας Ναούς, τούς υπό τού αγίου Μοδέ­στου ιδρυθέντας (Αναστάσεως, Γολγοθά, Αποκαθηλώσεως καί Ευρέσεως), προσδώσαντες εις τό συγκρότημα τού Ναού τής Αναστάσεως τήν ενιαίαν μορφήν τήν οποίαν καί σήμε­ρον διατηρεί.


Ε'. Η ήττα τών σταυροφόρων υπό τών Μαμελού­κων τού Σαλάχ εδ Δίν εν έτει 1187, επί τών υψωμάτων Χατ­τίν πλησίον τής Τιβεριάδος, έδωκε καί πάλιν τά Ιεροσόλυμα εις τάς χείρας τού Ισλάμ, μολονότι η τελική απομάκρυνσις τών σταυροφόρων από τής Αγίας Γής ήλθε μετά τήν ήτταν αυτών εν Πτολεμαΐδι τώ 1291. Ο Σαλάχ εδ Δίν, τηρών εκ σεβασμού τό διάταγμα τού Ομάρ Χαττάπ, επέστρεψε πά­ντα τά Προσκυνήματα εις τούς Έλληνας, όμως μερικοί ανώ-τατοι διοικητικοί αυτού υπάλληλοι παρεχώρησαν μερικούς προσκυνηματικούς χώρους εις τούς μονοφυσίτας Κόπτας καί Αβησσυνούς (Αιθίοπας). Η στάσις τών Μαμελούκων έναντι τού Ελληνικού, Ρωμέηκου, Πατριαρχείου ήλλαξεν εις τάς αρχάς τού 14ου αι., καί ήρξαντο μακρόχρονοι διωγ­μοί κατά τών Χριστιανών, εις τό πλαίσιον τών οποίων καί ο Ναός τής Αναστάσεως, αργότερον, επί Πατριάρχου Ιωακείμ (1431-), παρ' ολίγον θά εγίνετο ισλαμικόν τέμενος. Περί τό έτος 1334 ενεφανίσθησαν εις Ιεροσόλυμα καί εγκατεστάθησαν επί τού λόφου τής Σιών οι Φραγκισκανοί, ενώ παραλλήλως ενισχύθη η παρουσία τών Ιακωβιτών καί Αρμενίων, αντιστάθμισμα αυτής υπήρξεν η έλευσις πολλών Γεωργιανών καί Σέρβων Ορθοδόξων Μοναχών, η οποία ενίσχυσε τήν ελληνορθόδοξον αγιοταφιτικήν παρουσίαν, άν καί όχι πάντοτε άνευ περιπλοκών. Εις τούς Γεωργιανούς παρε­χωρήθη υπό τών Ελλήνων η Μονή τού Τιμίου Σταυρού, εις δέ τούς Σέρβους η Ιερά Μονή τών Αρχαγγέλων, μετόχιον τής Λαύρας τού Αγίου Σάββα.
Η πτώσις τής Κωνσταντινουπόλεως εις τούς Τούρκους (1453 μ.Χ.) καί η συνακόλουθος τελεία απώλεια τής επισήμου πολιτικής προστασίας εσήμανε τήν έναρξιν καί νέων διωγμών. Ο Πατριάρχης Αθανάσιος Δ΄, ταξιδεύσας εις τήν Πόλιν καί επιτυχών τήν έκδοσιν σουλτανικού διατάγματος (χάτι σερίφ) υπό τού Μωάμεθ Β' τού Πορθητού (τώ 1458), απεσόβησε τόν κίνδυνον τής καταστροφής τών Προσκυνη­μάτων καί τής απωλείας τών επ' αυτών δικαιωμάτων τών Ορθοδόξων, ως έπραξεν αργότερον καί ο Πατριάρχης Γρη­γόριος Γ΄ (1468-1493), επιτυχών τήν έκδοσιν νέου διατάγμα­τος υπό τού Πορθητού. Οι Έλληνες κληρικοί εμαστίζοντο υπό δεινής πτωχείας, η δέ στροφή των πρός τόν Πορθητήν επεδείνωσε τάς σχέσεις των μετά τών Μαμελούκων καί, βε­βαίως, μετά τών Λατίνων.


ΣΤ'. Η νέα περίοδος, η αρξαμένη από τής επικρατήσεως τών Οθωμανών Τούρκων εις τήν Αγίαν Γήν (1517 μ.Χ.), εις αντικατάστασιν τών μέχρι τότε επικρατούντων Μαμελούκων τής Αιγύπτου, υπήρξε μάρτυς τών θρυλικών, τή βοηθεία τού Θεού, αγώνων τής Αγιοταφιτικής Αδελφότητος πρός διαφύ­λαξιν τών πανιέρων Προσκυνημάτων, εναντίον τών σχεδίων τών άλλων χριστιανικών δογμάτων. Είναι η περίοδος διαμορ­φώσεως καί παγιώσεως τού Προσκυνηματικού Καθεστώτος (status quo).
Η περίοδος αύτη τής ιστορίας τών Ιεροσολύμων χαρακτηρίζεται από τάς προσπαθείας κυρίως τών Λατίνων καί τών Αρμενίων, βασιζομένων τών μέν εις τήν διπλωματίαν τών ευρωπαϊκών δυνάμεων, τών δέ εις τήν οικονομικήν ή άλλου είδους πρόσβασίν των εις τήν Υψηλήν σουλτανικήν Πύλην τής Κωνσταντινουπόλεως, όπως ανατρέψωσι τό ευνοϊκόν διά τήν γηγενή (ελληνικήν) Εκκλησίαν τών Αγίων Τόπων καθε­στώς καί αποκτήσωσι τά πρωτεία ή καί τήν αποκλειστικότητα εις τά πανίερα Προσκυνήματα. Ιδού ολίγοι εκ τών αγώνων τούτων. Άμα τή επικρατήσει τών Τούρκων εις Παλαιστίνην υπό τόν διάδοχον τού Μωάμεθ Πορθητού, τόν Σελήμ (1517), τά δι­καιώματα τής Εκκλησίας τών Ιεροσολύμων αναγνωρίζονται εκ νέου υπό τής τουρκικής Αρχής, η φραγκισκανική παρουσί­α καθίσταται αντικείμενον δυσμενείας καί η Μονή των καταστρέφεται (1523 μ.Χ.): σταδιακώς όμως ενδυναμούνται αι προσπάθειαι αναμείξεως αυτών καί τών λοιπών ομολογιών εις τό προσκυνηματικόν καθεστώς.
Ο 16ος αιών σφραγίζεται υπό τών καρποφόρων προσπαθειών τού Πατριάρχου Γερμανού τού Σαββαΐτου (1537-1579) πρός αναδιοργάνωσιν τής Αγιοταφιτικής Αδελφότητος: ο Πατριάρχης Γερμανός εμερίμνησε δι' επισκευάς εις τά Προ­σκυνήματα, επέτυχε τήν έκδοσιν φιρμανίου (1538) υπό τού Σουλτάνου Σουλεϊμάν υπέρ τών Ρωμηών καί απεδήμησε πρός λογίαν (έρανον) εις Ρωσίαν, θέσας ούτω τήν αρχήν τού επικρατήσαντος έθους τών «ιερών αποδημιών» τών Αγιοταφιτών εις τάς ομοδόξους χώρας, κυρίως τάς Παραδουναβίους Ηγεμονίας καί τήν Ρωσίαν, πρός οικονομικήν ενίσχυσιν τών πανσέπτων Προσκυνημάτων: επίσης, διωργάνωσε τήν Αγιοταφιτικήν Αδελφότητα εις σύνδεσμον στενότερον μετά τού αυτής Πατριάρχου καί Ηγουμένου. Τάς προσπαθείας αυτού εσυνέχισεν ο επάξιος διάδοχος αυτού Πατριάρχης Σωφρόνι­ος Δ΄(1579-1608).
Εν έτει 1604, υπεγράφη υπό τής Γαλλίας καί τής Τουρκίας η πρώτη συνθήκη, η οποία ανεγνώριζεν επίσημα δικαιώματα τών Λατίνων εις τούς Αγίους Τόπους, καί ούτω, τό επόμενον έτος, οι Λατίνοι εισεχώρησαν εις τόν Γολγοθάν καί εις τόν εν Βηθλεέμ Ναόν, ενώ εις τήν Αγίαν Γήν εμφανίζονται -ως ανταγωνισταί τών Φραγκισκανών - οι Ιησουίται. Παραλλή­λως, οι Αρμένιοι προσπαθούν νά οικειωθούν τήν τελετήν τού Αγίου Φωτός, αλλ' αποκρούονται υπό σουλτανικού δια­τάγματος τού 1611: ο πρέσβυς τής Γαλλίας εν Κωνσταντινου­πόλει διεξάγει αγώνα εναντίον τού Πατριάρχου Θεοφάνους Γ΄, ο οποίος όμως επιτυγχάνει τήν έκδοσιν σειράς φιρμανί­ων (1631-1634) υπό τού Σουλτάνου Μουράτ, ισοδυνάμων καί συμφώνων πρός τά διατάγματα τού Μωάμεθ τού Πορθητού και του Σελήμ.
Πρό τούτου ο Πατριάρχης Θεοφάνης είχεν αναγκασθή νά εκποιήση μεγάλης αξίας ιερά κειμήλια, διά νά αποτρέψη τήν παραχώρησιν τής Λαύρας καί τού Μετοχίου αυτής τών Αρχαγγέλων εις τούς σπεύσαντας νά αποπληρώσωσι τό χρέ­ος αυτής Λατίνους καί Αρμενίους, χρέος τό οποίον είχε δημι­ουργήσει η απρόσεκτος οικονομική διαχείρισις τών κατοικού­ντων τήν Λαύραν τού Αγίου Σάββα Σέρβων.
Ο Πατριάρχης Παΐσιος (1645-1660) αποκρούει τάς προ­σπαθείας τών Αρμενίων, νά κληρονομήσουν τά τών Αβησσυνών (Αιθιόπων) κτήματα, όμως αποτυγχάνει εις τήν αναχαίτισιν τών περί τής Μονής τού Αγίου Ιακώβου προσπαθειών τών Αρμενίων, καί ούτω τώ 1658 η Μονή αύτη καθίσταται οριστικώς αρμενική, έδρα δέ τού Αρμενικού εν Ιεροσολύμοις Πατριαρχείου.
Η ένδοξος πατριαρχία Δοσιθέου Β΄(1669-1707) εφώτισε τούς σκοτεινούς τούτους χρόνους καί απετέλεσε κυματοθραύστην κατά συντονισμένων ενεργειών τών ετεροδόξων, οι οποίοι, ευνοηθέντες υπό τών ιστορικών περιστάσεων, παρ' ολίγον θά επετύγχανον νά εκδιώξουν τήν Αγιοταφιτικήν Αδελφότητα από τών Πανσέπτων αυτής Προσκυνημάτων. Αποτρέψας ο Δοσίθεος σοβαράν προσπάθειαν τής Γαλλί­ας πρός παραχώρησιν τών Προσκυνημάτων εις τούς Λατί­νους Μοναχούς, καί αποφυγών μετά ταύτα καί δύο δολοφονικάς κατ΄ αυτού αποπείρας, εν Ιεροσολύμοις καί κατά τήν μετάβασίν του εις Κωνσταντινούπολιν, ηκύρωσε επίσης τάς εν έτει 1677 συνδεδυασμένας ενεργείας τών πρέσβε­ων τών χωρών Αυστρίας, Γαλλίας, Πολωνίας καί Βενετί­ας, όπως παραχωρηθούν νέα, μή ιστορικά, προνόμια εις τούς Λατίνους. Εν ολίγω χρόνω διέσωσε (1680) τήν Μονήν του Τιμίου Σταυρού εκ τών χρεών τών Ορθοδόξων Γεωργιανών Μοναχών καί τών, ως πάντοτε, σπευσάντων πρός εξόφλησιν τού χρέους Λατίνων καί Αρμενίων. Όμως, ο κατά τής Οθωμανικής Πύλης πόλεμος τών τριών πρώτων εκ τών προαναφερθεισών δυνάμεων καί τής Ρωσίας εν έτει 1688 επέπεν αποθανών τώ 1707 τήν σκυτάλην τής Πατριαρχίας καί τών υπέρ Πίστεως αγώνων εις τόν Πατριάρχην Χρύσανθον, ο οποίος επέτυχε κατ' αρχήν, ίνα επικυρωθή, ότι προέχει τών Αρμενίων εις τήν τελετήν τού Αγίου Φωτός ο Ορθόδοξος Πατριάρχης ή ο Επίτροπός του, κατά τά έτη δέ 1719 καί 1720 ανέκτησε μέρος καί άλλων δικαιωμάτων τών Ορθοδόξων. Γαλλίας καί Τουρκίας τώ 1740 έπληξεν εκ νέου τούς αγώνας Οσμάν (1757) καί Οσμάν Μουσταφά Γ΄(1768), εκδοθέντα δι' ενεργειών τού Παρθενίου, αποκατέστησαν τούς Αγιοταφίτας εις τά νόμιμα δικαιώματα τά οποία είχον αδίκως στερηθή καί Κανονισμόν τής Αγιοταφιτικής Αδελφότητος, αργότερον δείνωσε τήν κατάστασιν, παρά τήν έκδοσιν φιρμανίου τού Σουλεϊμάν υπέρ τών Ορθοδόξων εν έτει 1688, η ήττα τής Τουρ­κίας υπό τής Αυστρίας τό αυτό έτος ωδήγησεν εις έκδοσιν φιρ­μανίου υπέρ τών Λατίνων τώ 1689, τό οποίον αφήρει τά Προ­σκυνήματα από τών Ρωμηών καί ενεθάρρυνε τούς Λατίνους τόσον, ώστε προέβησαν εις έξωσιν τών Αγιοταφιτών εκ τών Ιεροσολύμων, όμως ο Δοσίθεος ωρκίσθη νά μή επιστρέψη εις Ιεροσόλυμα, πρίν ή εκβάλη τούς Λατίνους εκ τών παρα­νόμως αποκτηθέντων υπ' αυτών Προσκυνημάτων, δι΄ ό καί επέτυχε τήν έκδοσιν πολλών ωφελίμων, αλλ' ελάσσονος ση­μασίας διά τό Πατριαρχείον, φιρμανίων. Τελικώς, μή προ­λαβών εν ζωή τήν επιτυχίαν τών αυτού αγώνων, κατέλι­­πεν αποθανών τω 1707 την σκυτάλην της Πατριαρχίας και των υπέρ Πίστεως αγώνων εις τον Πατριάρχην Χρύσανθον, ο οποίος επέτυχε κατ' αρχήν ίνα επικυωθή ότι προέχει των Αρμενίων εισ την τελετήν του Αγίου Φωτός ο Ορθόδοξος Πατριάρχης ή ο Επίτροπος του, κατά τα έτη δε 1719 και 1720 ανέκτησε μέρος και άλλων δικαιωμάτων των Ορθοδόξων. Τώ 1737 ιδρύθη η πρώτη Ορθόδοξος εν Ιεροσολύμοις Σχο­λή, επί Πατριάρχου Παρθενίου. Μία νέα συνθήκη μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας τω 1740 έπληξεν εκ νέου τους αγώνες τών Αγιοταφιτών, αλλά δύο διατάγματα τών Σουλτάνων Οσμάν (1757) και Οσμάν Μουσταφά Γ' (1768), εκδοθέντα δι' ενεργειών του Παρθενίου αποκατέστησαν τους Αγιοταφίτας εις τα νόμιμα δικαιώματα τα οποία είχον αδίκως στερηθή από τού έτους 1689. Ο Πατριάρχης Παρθένιος εξεπόνησε και Κανονισμόν της Αγιοταφικής Αδελφότητος, αργότερον επεξεργασθέντα επί τό βέλτιον.


Ζ'. Τό τέλος τού 18ου αι. έφερε στροφήν εις τήν περί τό προσκυνηματικόν καθεστώς εξέλιξιν τών διπλωματικών πραγμάτων, πρός τήν παγίωσιν τού καθεστώτος, ως σήμερον γνωρίζομεν τούτο, ήρχισε δέ καί τήν διαδικασίαν εσωτερικής οργανώσεως καί οικονομικής ανορθώσεως τού Πατριαρχεί­ου.
Η Συνθήκη τού Κιουτσούκ Καϊναρτζή (1774) υπεχρέωνε τήν Τουρκίαν νά δεσμευθή περί τής βελτιώσεως τού βίου τών Χριστιανών υπηκόων της καί νά αναγνωρίση εις τήν Ρωσίαν πρόσωπον προστάτου τών Χριστιανών τών Αγίων Τόπων.
Oι Λατίνοι καί οι Αρμένιοι κατέβαλον προσπαθείας επεμβάσεως εις τόν Φρικτόν Γολγοθάν, εις Γεθσημανήν καί Βη­θλεέμ, αλλ' απέτυχον. Οι Αρμένιοι, προσπαθούντες, κατά πάσαν πιθανότητα, νά αποκτήσωσι περισσότερα δικαιώματα εις τόν Πανάγιον Τάφον μέσω συμμετοχής των εις τήν ανοικοδόμησιν αυτού μετ' ενδεχομένην καταστροφήν, έθηκαν πύρ εις τόν Ναόν τής Αναστάσεως, αποτελούμενον τότε κατά μέγα μέρος από ξυλίνων μερών, εν έτει 1808. Τό υπό τού Σουλτάνου Μαχμούτ Β' εκδοθέν διάταγμα (1809) περί ανοικοδομήσεως τού Πανσέπτου Ναού τού Παναγίου Τάφου υπό μόνων τών Ελλήνων, ωδήγησεν εις έντονον αντίδρασιν τών Λατίνων καί τών Αρμενίων, προσπαθούντων παντί τρόπω, ακόμη καί διά βιαιοπραγιών εις βάρος τών Ελλήνων εργατών, νά παρακωλύσουν τήν επισκευήν τού Ναού, άχρις ότου επιτύχουν τήν έκδοσιν ευνοϊκωτέρου πρός αυτούς φιρμανίου περί ανακατασκευής τού Ναού. Τελικώς, ο Πάνσεπτος Ναός τής Αναστάσεως, οικοδομηθείς δι' ιδρώτος, αίματος καί χρη­μάτων τού υστερήματος τού υποδούλου «Γένους τών Ρωμαί­ων», ενεκαινιάσθη τήν 13ην Σεπτεμβρίου τού 1810, ημέραν μνήμης τών Εγκαινίων τού Ναού τής Αναστάσεως, χαρακτη­ρισθείς ως «τό θαύμα τής Πίστεως τών Ελλήνων» .
Η Επανάστασις τού 1821, θέσασα τούς Αγιοταφίτας, μετά τών λοιπών Ελλήνων, υπό τήν δυσμενή κατηγορί­αν τής κατά τής Υψηλής Πύλης προδοσίας, ήνοιξε τό πεδί­ον εις τούς ετεροδόξους διά τήν πολυπόθητον αυτοίς έξωσιν τών Ελλήνων εκ τών Αγίων Τόπων, ενώ οι Αγιοταφίται υφίσταντο τά πάνδεινα υπό τών Τούρκων. Οι Αρμένιοι τώ 1824 κατέλαβον μέρος τής Σιών καί προσεπάθησαν νά κα­ταλάβουν καί τόν Γολγοθάν, απέκτησαν δέ τά αυτά τοίς Λατίνοις δικαιώματα εις τόν Πανάγιον Τάφον. Τώ 1834, ότε η Παλαιστίνη ευρίσκετο εις τάς χείρας τού Ιμπραήμ Πασά τής Αιγύπτου, καί επ' ευκαιρία τών εις τά Προσκυνήμα­τα εργασιών ανοικοδομήσεως, απαραιτήτων μετά τόν σει­σμόν τού 1834, Λατίνοι καί Αρμένιοι ομού προσεπάθησαν νά αποκτήσουν πλήρη κυριαρχίαν επί τών ιερών Προσκυνημά­των. Η πίεσις τών ευρωπαϊκών δυνάμεων επί τής Τουρκίας ωδήγησεν εις τήν επανίδρυσιν τού καταργηθέντος, μετά τάς σταυροφορίας, Λατινικού Πατριαρχείου εν έτει 1847, ενώ οι συνεργαζόμενοι Άγγλοι (Αγγλικανοί) καί Γερμανοί (Λουθη­ρανοί) Προτεστάνται, ως καί οι Ουνίται, είχον εμφανισθή ήδη εις τήν Αγίαν Γήν κατά τό έτος 1840. Παρά ταύτα, οι Άγιοι Τό­ποι εύρισκον ιδιαιτέρως τήν περίοδον αυτήν, ως καί παλαιό­τερον, ισχυράν ορθόδοξον βοήθειαν υπό τής Αυτοκρατορίας τής Ρωσίας, τής οποίας η ανάμειξις, δυστυχώς, δέν ήτο παρά ταύτα καί παντελώς ανιδιοτελής.
Η έλευσις εις Ιεροσόλυμα τού Ρώσου Αρχιμανδρίτου Πορφυρίου Ουσπένσκι εν έτει 1843 καί η ίδρυσις τής Ορθοδόξου Ρωσικής Αποστολής εν έτει 1848 ενεδυνάμωσαν τήν Ορθόδοξον παρουσίαν, ταυτοχρόνως όμως εκαλλιεργήθη υπό τής Ρωσικής Αποστολής κλίμα τεχνητής αντιπαραθέσεως μεταξύ τής ελληνοφώνου Αγιοταφιτικής Αδελφότητος καί τού αραβοφώνου αυτής ποιμνίου, ώστε νά είναι εύκολος η ανάμειξις τών ρωσικών συμφερόντων εις τά εκκλησιαστικά τών Ιεροσολύμων πράγματα καί η πρόσδεσις τού ποιμνί­ου εις τό άρμα τής Ρωσίας, η πολιτική αύτη, η οποία εκ τών υστέρων έτυχε δυσμενούς κριτικής καί εν αυτή τή Ρωσία, είχεν ως αποκορύφωμα τά γεγονότα τού τέλους τής πατρι­αρχίας τού επιφανεστάτου Πατριάρχου Ιεροσολύμων Κυρίλ­λου Β΄, ο οποίος, παρασυρθείς υπό τών Ρώσων διπλωματών εν Κωνσταντινουπόλει, απέφυγε τήν συμμετοχήν εις τήν εν έτει 1872 εν τή Βασιλευούση συνοδικήν καταδίκην τού Βουλγαρικού σχίσματος καί τού υποκρυπτομένου όπισθεν αυτού εθνοφυλετισμού καί πανσλαβισμού. Τούτο, βεβαί­ως, ωδήγησε τόν Κύριλλον Β' εις σύγκρουσιν μετά τής Αγιοταφιτικής Αδελφότητος, η οποία, πρώτον μέν μετά από Σύ­ναξιν αυτής (1872) απεφάσισε καί εν τέλει έφερεν εις πέρας τήν εκθρόνισιν τού Πατριάρχου Κυρίλλου, παρά τούς γενομέ­νους υπ' αυτού καί τής τουρκικής αστυνομίας διωγμούς τών αδελφών, έπειτα δέ καί εξέλεξεν (1873) ως διάδοχον αυτού τόν Πατριάρχην Προκόπιον Β'. Η Ρωσία, αντιδράσασα εις τούτο, κατέσχε τά κτήματα τού Παναγίου Τάφου εν Βεσσαραβία καί Καυκάσω, τά οποία ανεκτήθησαν καί πάλιν τώ 1875, τό αυτό έτος η Υψηλή Πύλη επεκύρωσε τόν νέον εσωτερικόν «Κανο­νισμόν τού Ρωμαϊκού Πατριαρχείου Ιεροσολύμων».
Παρά ταύτα η μακρά πατριαρχία τού Κυρίλλου Β' (1845 - 1872) υπήρξε καθοριστική, καί εν τοίς πλείοσιν ωφέλιμος διά τό Πατριαρχείον Ιεροσολύμων, επί τών ημερών του, μεταξύ άλλων, ιδρύθη (1853) τό Πατριαρχικόν Τυπογραφείον, τό πα­λαιότερον εν Παλαιστίνη, καί η Θεολογική Σχολή τού Τιμίου Σταυρού (1855), θεολογικόν φυτώριον μεγάλων επιστημόνων τής καθόλου Ορθοδόξου Εκκλησίας, εγκατελείφθη δέ καί τό έθος τής εκλογής Πατριάρχου Ιεροσολύμων εν Κωνσταντι­νουπόλει, τό οποίον είχεν επικρατήσει κατά τούς δύο τελευ­ταίους αιώνας, ώστε νά ενισχύεται η Σιωνίτις Εκκλησία υπό τού κέντρου τής Ρωμηοσύνης, τού Πατριαρχείου Κωνσταντι­νουπόλεως.
Αι διεθνείς πολιτικαί σχέσεις καί η σφοδρά διπλωματική διαμάχη Γαλλίας καί Ρωσίας τώ 1851 διά τήν προώθησιν τών συμφερόντων τών Λατίνων ή τών Ορθοδόξων αντιστοίχως, ωδήγησαν εις νίκην τών τελευταίων, ότε τώ 1852 εξεδόθη ευνοϊκόν υπέρ τών Ρωμηών διάταγμα, (χάτι σερίφ), καί τώ 1853 έν διάταγμα ακόμη, διασαφητικόν τού προτέρου, τά οποία, ως καθορίζοντα τήν λειτουργίαν τών Προσκυνημάτων καί τά επ' αυτών δικαιώματα τού Ελληνικού Πατριαρχείου καί τών χριστιανικών ομολογιών, συνιστούν ουσιαστικώς τό σημερινόν Προσκυνηματικόν Καθεστώς. Η γενομένη τώ 1856 Συνθήκη τών Παρισίων, επεβεβαίωσε τό τότε ισχύον Προ­σκυνηματικόν Καθεστώς, τό οποίον κατωχυρώθη καί υπό τού Συνεδρίου τού Βερολίνου τώ 1878. Τό Καθεστώς τούτο, δι­καίως ευνοούν τήν αρχαιοτάτην εν τή Αγία Γή Εκκλησίαν, τήν Ορθόδοξον, επικυρωθέν εκ νέου υπό τής Κοινωνίας τών Εθνών καί, αργότερον, υπό τού Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (1947-1950), ευρίσκεται καί σήμερον εν ισχύϊ, φυλαττόμε­νον επιμελώς υπό πασών τών χριστιανικών Κοινοτήτων, ως κλείς ασφαλείας τών λειτουργικών αυτών δικαιωμάτων καί προσκυνηματικών συμφερόντων, εφ' όσον «ο φυλάσσων τήν τάξιν, καί φυλάσσεται υπ' αυτής».
Αξιόλογον δράσιν επέδειξε κατά τό τέλος τού 19ου αι. ο Σκευοφύλαξ τού Πανιέρου Ναού τής Αναστάσεως Ευθύμιος, αρξάμενος τής ανακαινίσεως τού κτιριακού συγκροτήματος τού Πατριαρχείου καί περατώσας τήν ανοικοδόμησιν πλεί­στων χώρων τού χριστιανικού τομέως τής παλαιάς Πόλεως τών Ιεροσολύμων, από τής πύλης τής Ιόππης (Πύλης Δαυ­ίδ) πρός τόν Ναόν τής Αναστάσεως, ένεκα τού οποίου καί ο τομεύς ούτος φέρεται εισέτι υπό τό όνομά του ("Aftimos"): η Σχολή τού Τιμίου Σταυρού, η οποία μετά μικράν διακο­πήν (1873) επανέλαβε τάς εργασίας αυτής επί Πατριάρχου Γερασίμου (1891-1897), αργότερον διέκοψε καί πάλιν τάς εργασίας της, όμως λαμβάνεται πάλιν μέριμνα υπέρ τής επαναλειτουργίας αυτής: υπό τού Ιερού Κοινού τού Παναγίου Τάφου, δηλαδή τής Αδελφότητος, ελήφθη μέριμνα καί υπέρ τής διασφαλίσεως τών χειρογράφων καί λοιπών θησαυρών τού Πατριαρχείου, καθώς καί τής κτηματικής αυτού περι­ουσίας, η οποία, ένεκα τών εν Παλαιστίνη εξελίξεων εν τώ 20ώ αιώνι, περιεπλάκη εις πολλάς δυσκολίας: ταυτοχρόνως, τό Ορθόδοξον Ποίμνιον, αλλά καί τό εξ αυτού προελθόν διά τής τών ετεροδόξων προπαγάνδας χριστιανικόν ποίμνιον τών λοιπών χριστιανικών κοινοτήτων, τό οποίον αποτελεί τό αντικείμενον τής ποιμαντικής φροντίδος τού Πατριαρ­χείου Ιεροσολύμων καί τόν κορμόν τής χριστιανικής μαρτυ­ρίας αυτού εν τή Αγία Γή, αντιμετωπίζει τάς προκλήσεις τής αυξανομένης θρησκευτικοπολιτικής κρίσεως καί, δυστυχώς, απομακρύνεται τής πατρογονικής χριστιανικής αυτού εστίας πρός εξεύρεσιν τού εύ ζήν, μεταναστεύον μακράν τής Αγίας Γής.


Επίλογος

Η Εκκλησία τών Ιεροσολύμων είναι η μόνη αυτοφυής καί γηγενής εις τήν Αγίαν Γήν Εκκλησία, διατηρήσασα, καθότι Ορθόδοξος, τήν διά πολλών αιώνων τηρηθείσαν αναλλοίωτον Ορθόδοξον Πίστιν τών Αγίων Αποστόλων καί Πατέρων. Αι λοιπαί χριστιανικαί ομολογίαι καί κοινότητες, έχουσαι τήν απωτάτην αυτών αναφοράν εις τάς εθνικάς ή συ­γκεντρωτικάς, έξωθεν τής Αγίας Γής, εκκλησιαστικάς αυτών διοικήσεις, τάς οποίας εν τή Αγία Γή αντιπροσωπεύουν, σαφώς υπολείπονται τού σπουδαίου προσώπου τό οποίον δι­αδραματίζει η Σιωνίτις Εκκλησία υπό τήν καθοδήγησιν τού Τάγματος τών Σπουδαίων, τής Αγιοταφιτικής Αδελφότητος. Ο ελληνικός χαρακτήρ τής Σιωνίτιδος Εκκλησίας, πέραν τής αμέσου ιστορικής αναφοράς αυτού εις τήν καταγωγήν τών πρώτων εν Παλαιστίνη Χριστιανών, επειδή εμπνέει τό Πατριαρχείον τής Αγίας Σιών διά τής οικουμενικότητος τού Ορθοδόξου Ρωμέηκου, πνευματικού καί χριστοκεντρικού πολιτισμού τών Αγίων Πατέρων, υπεραιρόμενος στενών εθνικών δεσμεύσεων, εξασφαλίζει κατά τούτο καί τήν οικουμενικότητα καί τό εις άπαντας προσβατόν τών Πανσέ­πτων Προσκυνημάτων.
Αι κατά τά τελευταία έτη πολεμικαί συρράξεις εις τήν πε­ριοχήν τής Μέσης Ανατολής καί τά παρεπόμενα προβλήμα­τα ωδήγησαν εις τήν, εισέτι συνεχιζομένην, αποψίλωσιν τού χριστιανικού πληθυσμού εν τή Αγία Γή. Η Σιωνίτις Εκκλησία έχεται, παρά ταύτα, τής αποστολής αυτής επί τής καθοδηγή­σεως τού ποιμνίου αυτής εις νομάς σωτηρίους καί τής δια­τηρήσεως τού λειτουργικού χαρακτήρος τών Προσκυνημά­των, παρά τοίς οποίοις αι τήν Αλήθειαν αναζητούσαι ψυ­χαί, εντοπίων καί προσκυνητών, ευρίσκουσι τόν Καλόν αυτών Ποιμένα, εκεί όπου Ούτος διά τού Σταυρού καί τής Αναστάσεως «σωτηρίαν ειργάσατο εν μέσω τής γής» (Ψαλμ. 73, 12).

Tuesday, April 24, 2018

Συγκλονιστικό Θαύμα της Παναγίας και οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός !!!!


Διηγείται μια γυναίκα:
"Το όνομα μου είναι Αθηνά Παππά. Στις 24-10-08 ο υιός μου Σπυρίδων είχε ένα σοβαρότατο τροχαίο. Είχε χτυπήσει στο κεφάλι και είχα αιματώματα στον εγκέφαλο, νεκρά κύτταρα τα οποία δεν αναπλάθονται ποτέ ξανά και θλάση στο κέντρο του εγκεφάλου.Ήταν στην εντατική του Ν.Ν.Α επί 29 πραγματικά πολύ δύσκολες μέρες διότι ήταν σε κώμα, διασωληνωμένος γιατί δεν μπορούσε ν’ αναπνεύσει και επιπλέον είχε αρχίσει η εσωτερική σήψη στα όργανά του. Το αποκορύφωμα ήταν η 45-λεπτη ανακοπή που έκανε 3 ημέρες πριν την γιορτή της Παναγίας (τα εισόδια της Θεοτόκου). Απ’ την ανακοπή του έμεινε ανεπάρκεια στην καρδούλα του, που θα την είχε για όλη του την ζωή.

Ο γιός μου ήταν 16 χρονών όταν συνέβη το τροχαίο. Εμείς πλέον δεν ξέραμε τι να παρακαλέσουμε τον Θεό. Οι γιατροί είπαν ότι αν ζήσει θα μείνει φυτό γιατί το χτύπημα στον εγκέφαλο είναι σ’ ένα σημείο όπου απ’ εκεί φεύγουν όλες οι πληροφορίες.Μετά την ανακοπή και ενώ ήταν σε κώμα συνέχισε να βαραίνει. Δεν ανέπνεε, δεν λειτουργούσαν τα όργανά του, του έβαζαν αίμα και είχε πάρει και λοίμωξη όπου είχε 40 πυρετό. Παρακαλούσαμε τον Θεό με τον άντρα μου να τον αναστήσει, δεν ξέραμε τι να πρωτοπαρακαλέσουμε. Την επόμενη μέρα απ’την ανακοπή κάναμε ακόμη μία λειτουργία στον Άγιο Σπυρίδωνα, την εκκλησία που ήταν μέσα, στον προαύλιο χώρο του Ν.Ν.Α. Η λειτουργία τελείωσε στις 10 περίπου το πρωί. Όταν άνοιξε το επισκεπτήριο στις 13.00 μάθαμε ότι είχε περάσει ο πνευματικός μας κύριος Στέφανος Νταλιάνης και διάβασε το παιδί μας στην εντατική κατόπιν εντολής του πατρός Παΐσίου και Ευμενίου που έχουν κοιμηθεί. Μπήκαμε στο δωμάτιο του και ώ του θαύματος το παιδί απ’ τον λαιμό και κάτω ήταν αναστημένο. Ο πυρετός ήταν 36,6, τα νεφρά του δούλευαν κανονικά, είχε πολλά ούρα και κόπρανα και ανέπνεε μόνος του χωρίς μηχάνημα. Επιπλέον η καρδιά του δούλευε μόνη της χωρίς το μηχάνημα.
Οι γιατροί μας είπαν: πρόκειται για θαύμα. Ξαφνικά πήρε μπρος και εκτός από το κεφάλι του (ήταν σε κώμα) όλο του το σώμα δούλευε ρολόι. Αν συνεχίσει έτσι, μας είπαν, σε 2 ημέρες θα βγει από την εντατική. Όσο για τον εγκέφαλο μας είπαν θα μείνει φυτό…

Σε δύο ημέρες ξημέρωναν τα εισόδια της Θεοτόκου. Το πρωί κάναμε λειτουργία πάλι στον Άγιο Σπυρίδωνα και φύγαμε να πάμε στο Τζάνειο νοσοκομείο, διότι εκεί θα μετέφεραν το γιο μας. Καθώς πηγαίναμε στο Τζάνειο άρχισα να φωνάζω υστερικά. «Έκλαψε η Παναγία και θέλω να μου φέρετε τα δάκρυά της. Κλαίει για τον Σπύρο μου». Η αδερφή μου και ο άντρας μου προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν, όμως εγώ ήμουν ανένδοτη και πολύ εχθρική μαζί τους γιατί δεν με πίστευαν. Φώναζα συνεχώς ότι κλαίει η Παναγία κάπου στον Ορωπό για τον Σπύρο μου αλλά όλοι με θεωρούσαν τρελή. Δεν ήξερα τι έλεγα όμως επέμενα πολύ. Σε σημείο που μ’ άκουγαν οι γιατροί του Τζανείου και οι ασθενείς και προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν. Εγώ ανένδοτη. Ωστόσο η ώρα περνούσε και το ασθενοφόρο που μετέφερε το παιδί μας απ’ το Ν.Ν.Α δεν φαινότανε πουθενά. Εγώ γκρίνιαζα για τα δάκρυα της Παναγίας, μ’ έπιασε ανησυχία επειδή αργούσε να ‘ρθει το παιδί. Στις 1.30 περίπου το μεσημέρι έφτασαν. Εγώ έκλαιγα πολύ και παρακαλούσα τους συγγενείς να μου φέρουν τα δάκρυα της Παναγίας μέχρι που είδα το φορείο με τους γιατρούς που συνόδευαν το παιδί μας να έρχονται… Οι γιατροί ήταν χαμογελαστοί… Το παιδί είχε ξυπνήσει καθ’ οδόν προς το Τζάνειο γι’ αυτό άργησαν να μας το φέρουν…

Είδαμε το παιδί μας ξύπνιο και δεν το πιστεύαμε. Τα μάτια του ήταν στη θέση τους και το αιμάτωμα που είχε στα μάτια είχε εξαφανιστεί. Είχε ξυπνήσει και είχε ξυπνήσει καλά. Ακόμη βέβαια δεν ξέραμε τι θα λειτουργούσε απ’ το σώμα του και τι όχι διότι μόνο μας κοιτούσε… Είχε ακόμη τραχειοστομία και την γαστροστομία…

Μόλις τακτοποιήσαμε το παιδί στο δωμάτιο εγώ άρχισα πάλι να φωνάζω και να μαλώνω με όλους. «Κλαίει η Παναγία για τον Σπύρο μου», τους έλεγα. Πηγαίνετε να μου φέρετε τα δάκρυά της. Κανείς δεν με καταλάβαινε, κανείς δεν με πίστευε. Κανείς δεν μου έδινε καμία σημασία… Σε 2 ώρες περίπου και ενώ περιποιόμουν το γιο μου χτύπησε το κινητό μου και ήταν μια φίλη η οποία με ρώτησε σε ποιο νοσοκομείο και σε ποιο δωμάτιο είμαστε για να ‘ρθει. Μόλις ήρθε της λέω: «Μου ‘φερες τα δάκρυα της Παναγίας»; Εκείνη με κοίταξε κάπως και μου είπε ότι η πεθερά της είχε πάει εκδρομή στον Ορωπό αλλά πρώτα πέρασε απ’ την εκκλησία ν’ ανάψει ένα κερί. Εκεί έμαθε ότι η εικόνα της Παναγίας μυροβλύζει και κάθε χρόνο που είναι τα εισόδια της Θεοτόκου ανοίγουν την εικόνα και παίρνουν το μύρο. Πήρε μύρο για κείνη και θυμήθηκε και μένα και ζήτησε απ’ τον ιερέα και για μένα. Το ‘δωσε στη νύφη της κι εκείνη έτρεξε και μου το ‘φερε. Παίρνω το μύρο απ’ τα χέρια της και χωρίς δεύτερη σκέψη το κάνω χαπάκι και του το βάζω με τη σύριγγα απ’ την γαστροστομία που είχε στο στομάχι. Εκεί ηρέμησα και δικαιώθηκα κιόλας στους συγγενείς μου.

Το ίδιο βράδυ γύρω στις 1.30 μπήκαν 2 γιατροί στο δωμάτιο οι οποίοι στάθηκαν πάνω απ’ το παιδί το κοίταξαν κάτι είπαν μεταξύ τους και έφυγαν. Είπα στην αδερφή μου να τρέξει στο διάδρομο να τους προλάβει νε μας πουν τι είδανε, όμως εκείνη δεν τους είχε δει. Την επόμενη το πρωί που πήγα να κοινωνήσω στην εκκλησία του Τζανείου είδα ότι η εικόνα των Αγίων Αναργύρων και οι γιατροί που είχαν έρθει ήταν τα ίδια πρόσωπα. Απ’ εκείνη την ημέρα τ’ αποτελέσματα ήταν θεαματικά. Ο Σπύρος μου έβγαλε την τραχειοστομία, την γαστροστομία, επικοινωνούσε και σε μία εβδομάδα δειλά-δειλά περπατούσε. Ο υπέρηχος της καρδιάς έδειξε ότι έχει καινούρια καρδιά και η μαγνητική εγκεφάλου έδειξε ότι το παιδί μας δεν είχε χτυπήσει ποτέ. Βγήκαμε την ημέρα του Αγ. Σπυρίδωνος απ’ το νοσοκομείο περπατώντας. Οι γιατροί μας είπαν: Δεν ξέρουμε που πιστεύετε αλλά όλ’ αυτά η επιστήμη δεν μπορεί να τα εξηγήσει.

Πρέπει ακόμη να πώ ότι ο σταυρός που έφερε ο πνευματικός μας στην εντατική και σταύρωσε το παιδί μας κοκκίνισε. Η Παναγία σκέπασε το παιδί μας και τόσο ταπεινοί είναι οι Άγιοι μας όπου ανάστησαν το Σπύρο μας και σήμερα είναι εντελώς καλά."

Friday, April 20, 2018

Διαστρέφει τη φυσική ομορφιά ( Αγία Ματρώνα )

Έλεγε ότι το να βάφονται οι γυναίκες και γενικώς να χρησιμοποιούν διάφορα φταισίδια είναι μεγάλη αμαρτία, επειδή ο άνθρωπος χαλάει και καταστρέφει την ανθρώπινη μορφή, αποκτάει αυτό που δεν του είχε δώσει ο Θεός, διαστρέφει τη φυσική ομορφιά και όλα αυτά οδηγούν στη διαφθορά.



Αγία Ματρώνα 

Monday, April 16, 2018

Διάλογος μεταξύ γέροντα και αθέου ( Γέροντας Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος )


Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μαο Τσε Τουγκ με την επιγραφή: "Δόξα στον μεγάλο Μάο". Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας. 

Γέροντας:
Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις. 

Άθεος:
Και σεις, παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ. 


Γέροντας:
- Ο Χριστός, παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει ζωή σε όλους μας. Αυτός που σ’ έφερε στον κόσμο και σου’ χει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.
 
Άθεος:
- Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;
 
Γέροντας:
- Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;
 
Άθεος:
- Βεβαίως.
 
Γέροντας:
- Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;
 
Άθεος:
- …
 
Γέροντας:
- Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.
 
Άθεος:
- Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων; 

Γέροντας:
- Μ’ αυτή την ερώτηση σου τίθεται το κριτήριο της αληθείας? διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι, δεν πρόκειται γιακαλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για τη μόνη αληθινή πίστη!
Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητος. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.
 
Άθεος:
- Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης, αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…
 
Γέροντας:
- Αχ, παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός.
Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες ότι είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε αποκηρύξουμε τον μέγιστο των ανθρώπων , τον αγιώτατο, τον ηθικώτατο, τον ευγενέστατο, τον ανυπέρβλητο, τον μοναδικό, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν όλα αυτά;
Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός» σου. Εδώ όμως σταματούν, και αυτός και οι όμοιοί του. Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!»
Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικωτέρα, την αγιωτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητος, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε απ’ όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρωπίνης ιστορίας.
 
Άθεος:
- Τι είπατε;
 
Γέροντας:
- Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πράγματι μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητος;
Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διεκήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα».
Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και τον Μωϋσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα» κ.τ.τ.
Η συμπεριφορά, αντιθέτως, του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική, διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους του άλλους, θα έπρεπε να έχη ακόμα κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από την δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων.
Συμβαίνει όμως το ακριβώς αντίθετο!
Πρώτα – πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωάν. η’ 46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωάν. ιδ’ 30).
Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωάν. η’ 12). «Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωάν. ιδ’ 6).
Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερώτερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος? και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος» (Ματθ. ι’ 37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι’ 35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς? και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς? και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου? ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι’ 17 κ.ε.).
Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι απ’ την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»; (Ιωάν. ιδ’ 6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνη αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να ‘λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει.
Για σκέψου, τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός!
Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητός Του αναγορεύθηκε η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Ή παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιώτερο τον απαισιώτερο, ή, για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχη λογική η συνύπαρξι απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητος μόνο όμως υπό την προϋπόθεσι ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιωτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται με βάσι αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!…
 
Άθεος:
- Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν την Θεότητά του, έχετε;
 
Γέροντας:
- Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητας Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέσθηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διέτασσε τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματα είναι η Ανάσταση Του.
Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών» (Α’ Κορ. ιε’ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.
 
Άθεος:
- Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πως τα πιστεύετε;
 
Γέροντας:
- Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία.
Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πως ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για την μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστεύσω ως τίμιος άνθρωπος.
 
Άθεος:
- Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεστε και τον κομμουνισμό;
 
Γέροντας:
- Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής να θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή.
Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες κι άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Κι όταν λέμε γεγονός, εννοούμε ό,τι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι’ «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α’ Ιωάν. α’ 1).
Με βάση έναν πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασκάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια.
Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμία ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούσαν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα.
Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλ. σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης.
Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πη κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλισαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφθή κάποιος.
Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή? ότι μας είπαν την αλήθεια.
Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμμία προσωπική κρίσι. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.
 
Άθεος:
- Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίο έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.
 
Γέροντας:
- Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!».
Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα – πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει.
Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα.
Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα ‘πρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα.
Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο – και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.
 
Άθεος:
- Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλ. ιστορικοί, που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.
 
Γέροντας:
- Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάσταση Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λ.π. Πως είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! E, δεν γίνεται!
Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλ. οι μόνοιπραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι.
Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλ. που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του. 

Άθεος:
- Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση. 

Γέροντας:
- Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δη κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα!
Φαντάζεσαι καμία πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άϊ Νικόλα θα δη και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει.
Και κάτι ακόμη. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, το αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρόν της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστι δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρης ότι ο Παύλος με τα δεδομένα της εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρη τι του γίνεται.
Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού.
Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις’ 18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δυο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα;
Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως, όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφθηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον.. Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσί με πάσαι αι γενεαί» (α’ 48).
Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποιος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκράτειρες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιος ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευσι του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας;
Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σίμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι Του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αύτη εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς’ 13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πη κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμιά σημασία για τους πολλούς;
Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια. 

Άθεος:
- Ομολογώ ότι τα επιχειρήματα σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής. 

Γέροντας:
- Όχι, παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνη και να πη.
Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει.
Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ό,τι είχε να διδάξει, έπραξε ό,τι ήθελε να πράξη και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας.
Όσο για την εγκατάλειψι, την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσης τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί».
Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά.
Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά».
Είπα στον γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη,
που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι:
Πες μου, πατέρα μου, γιατί σε τούτη ‘δω τη σφαίρα
αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα;
Γιατί, σαν να ‘σαν δίδυμα, φυτρώνουμε αντάμα
τ’ αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα;
Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα
σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα;
Γιατί, προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει
και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’ αμύριστά του κάλλη,
μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει
κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’ αφήνει;
Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει
το στάχυ, ώσπου να γενή ψωμάκι και καρβέλι
και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο
πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο,
ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει
κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει;
Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία
να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία;
Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του
προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του:
Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη
κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι (=κέντημα).
Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν
την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε.
Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη
εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζη πρέπει.
Πρέπει σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα
που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα
και του Θεού το κέντημα απ’ την καλή κοιτάξης
και τότε… όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις!

Ο Χριστός, παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντέλειας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις, μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.


[Αναδημοσίευση από το βιβλίο: ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, «ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ»]